Adalet Bakanı Akın Gürlek’e Açık Mektup:

Son günlerde Alman yazar, kamu hukuku ve hukuk felsefesi profesörü Bernhard Schlink’in Geçmişe İlişkin Suç ve Bugünkü Hukuk¹ kitabını okurken bakan olarak döneminizdeki uygulamaları ve ülkemizde neredeyse “her alanda” işlenen “suç”ları düşündüm.

Öyle ki geçen yıl başımdan geçen ve halen hukuksal olarak sonuçsuz kalan dolandırılma öykümü hatırladım. O günlerde bunu bu köşede yazıp² anlatmama ve adli mercilere başvurmama karşın, yetkili ve görevlilerin ilgisiz kalmasını bugün artık yadırgamıyorum bile.

Geçmişte işlenen suçların (zaman aşımına uğramış olsalar bile) bugün de üzerine gidilmesi, bir vatandaş olarak bana, ülkemdeki adalet sisteminin işlediğini gösteren umut verici bir çaba gibi geliyor.

Ama bir yandan da günümüzde işlenen suçların faillerinin birçoğunun halen aramızda gezmesi ve suç işlemeye devam etmesi, kanayan bir yara değil midir sizce de?

Toplumsal ya da bireysel suçların bu denli çoğalmasını yalnızca adalet sisteminin aksak, hatta “geç” çalışmasına bağlayamayız elbette. Ama başında bulunduğunuz kurumun en azından güven ortamını ve yaptırım gücünü sağlaması zorunludur bence.

Bunca hukuksuzluğun yaşandığı bir ortamda, ülkenin adalet bakanına “öğüt” vermek için yazmıyorum bu mektubumu elbette ama Bernhard Schlink’in yukarıda bahsettiğim kitabını okumuş olmanızı dilerim. Hatta ekibinize de bir “ödev” gibi okutmanızı öneririm.

Özelde, bana karşı işlenen dolandırılma suçunun sonuçsuz kalması ağırıma gidiyor. Çünkü suç, ne olursa olsun, hangi biçimde işlenirse işlensin, mağdurda onmaz sonuçlar doğuruyor. Mağdur olan ister istemez kendini aşağılanmış hissediyor; acı, öfke, hatta öç biriktiriyor. Tüm bunlar da mağdurun hayata, yaşadığı ülkeye ve adalet sistemine duyduğu güveni azaltıyor.

“Mattia Ahmet Minguzzi cinayeti”ni, “Narin Güran olayı”nı ve daha onlarcasını hafızamıza kazıyan nedir, sayın bakan?

Dilerim bu “iyi niyetli” çabalarınız toplumun her kesimine yayılır, kanayan vicdanları sağaltabilecek adımları........

© Cumhuriyet