Brecht’in ünlü oyunu “Sezuan’ın İyi İnsanı”nda, üç tanrı kendi aralarında anlaşıp yeryüzündeki iyi insanı aramaya çıkar; hepsi dünyada iyi insanın olabileceğini kanıtlamak istemektedir. Ne yazık ki hemen herkes onları geri çevirir. Koca şehirde onlara yardım eden tek bir kişi vardır: bir fahişe. Tanrılar da misafirperverliği için genç kadına iyi olmasının karşılığında bir servet bırakır. Ama genç kadın için işler yolunda gitmeyecek, iyilik yaptığı herkesten kazık yiyecek, en sonunda da toplumun kuralına ayak uyduracaktır. Çünkü sistem iyiliği saflık olarak sunmaktadır.

Büyük İskender’in Hint seferinden sonra yenilgiye uğradığını tarihçiler yazar. Gerçekten de orada âlemlere dalan İskender, aslında savaşmak yerine kendisine verilen hediyelerle ezilmiştir. Böylece iyilik karşısında bir anlamda alt olmuştur.

Bir gün tanrı Zeus’la oğlu Hermes iyi insan aramak için kılık değiştirerek dolaşmaya çıkar; çalmadık kapı bırakmazlar. Sonunda bir kulübede yaşayan yaşlı ve yoksul çifte rastlarlar. Karı koca ellerinde avuçlarında ne varsa onlara sunar. Yaşlı çift misafirlerinin tanrı olduğunu öğrenince yoksulluklarından mahcubiyet duyarlar. Bu küçük öykü bize iyi insanın kolay bulunamayacağını söyler. Ayrıca yoksullar, parayla gücü ellerinde tutanlara göre “iyi” olarak adlandırılabilir o döneme göre. Ne yazık ki modern dünya, yoksullara övgü sunabilecek bir alan değildir. Üstelik kapitalizm yalnızca finans alanını güçlendirerek çoğu insanda benlik........

© Cumhuriyet