Çığlık sözü zihnimde ve gözlerimin önünde Norveçli ressam Edvard Munch’un bu adı taşıyan ünlü tablosunu canlandırır.

Tablonun kahramanı attığı çığlığın dehşetinden ya da onu duymak istemezcesine ellerini kulaklarını kapatmak ister gibi kaldırmıştır.

Daha önce kültür ve siyaset köşemde yayımlanan dört yazımın başlığındaki bu söz Munch’un tablosundan esinlenmiş olabilir.

O yazılardan sonra aldığım on kadar hapishane mektubu kutsal birer emanet gibi masamın üzerinde duruyor.

Hapishaneyi tanımış biri olarak o mektupların (ister istemez el yazısıyla) yazılması ve gönderilmesinin ne emek ve çaba harcanması gerektirdiğini bilirim.

Teknik alanda görevli ya da yönetim sorumlusu değillerse gazete yazarları gazeteye pek sık uğramazlar. Bu, yaz aylarında özellikle böyledir. Biriken postaları, gelip alamıyor ya da aldıramıyorlarsa, bulundukları adrese gönderilir. Benim için bu kez de öyle oldu. Sözünü ettiğim mektuplar çoğunlukla mayıs tarihini taşıyor.

Aradan geçen zamanda hiç değilse yatarı az olanların ya da henüz hüküm giymemiş olanların tahliye edilmiş olmalarını umarım ve dilerim. Silivri 6 No’lu cezaevi hücreleri gerçekten de Anton Çehov’un 6 No’lu Koğuş’unu anımsatıyor. Aradaki fark sadece, birinin 18. yüzyıl sonlarında Çarlık Rusya’sında, ötekinin 21. yüzyıl ortalarında Türkiye Cumhuriyeti’nde birer zindan olmaları.

Bizdeki aynı no’lu hücrede yatanlardan, Grup Yorum emekçisi,........

© Cumhuriyet