İnsan insanla çoğalır
Arada basında adına da rastlanan arkadaşım Nusret Ertürk’ten, geçen hafta yayımlanan “Öğrenciyle dayanışma” başlıklı yazıma yönelik mektup aldım. Mektubunda önemli bir eksikliği tamamlıyor Ertürk:
“Günaydın Adnan abi, umarım iyisiniz. Ben iyiyim. Kışa girmeden, biz kışın büyüğünü yaşıyoruz şu günlerde. Biliyorsunuz, gün günden baskın geliyor. Umudumuzu yitirmeden, sizin bugünkü yazınız gibi ufuk açıcı yazılara, sanat uğraşılarına tutunarak bugünleri aşmaya çalışıyoruz.
Köy Enstitüleri, içinde ne çok değerli, ölümsüz adlar taşıyor.
Seksen yıla taşan zamanla o gün yaşadıklarınızı unutmamışsınız. İbrahim Bey deyince hemen anımsadım: Yazınızda adı geçen İbrahim Bey’in soyadı Oymak’tır.
Kocaeli Öğretmenler Sitesi’ni kuran Cavit Bey’le onu görmeye gitmiştik. 90’lı yılların sonuna doğruydu. Hasta yatağında bile Cavit Bey’in yeni düşünceleri vardı. Selamlar, saygılar iletiyorum.”
Anılar, belleğin gücünden doğar. Ertürk’ten Eğitimbaşı İbrahim Oymak’ın adını okuyunca kendimi geçmiş günlerde buldum. Köy Entitüsünü bitiren, şimdi sonsuzluğa eren Rahmi Serttaş, Servet Sucu gibi yakın arkadaşlarım Dicle Köy Enstitüsü’nde okumuştu. Orayı bütün ayrıntılarıyla tanıttılar........
