Με τον έναν ή με τον άλλον στίχο των τραγουδιών του, υμνούσε τη ζωή του. Συχνά την έβλεπε να περνά σαν τρέιλερ από μπροστά του – και μπροστά μας- “όπου κοιτάξεις, όπου κι αν ψάξεις”, ενώ τη γευόταν μέχρι την τελευταία της σταγόνα.

Στα καταγάλανα μάτια του, απευθείας βγαλμένα απ’ τον καμβά της ψυχής του, καθρεπτιζόταν το ησυχαστήριό του: το κρητικό πέλαγος, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σητεία.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν μία κατηγορία μόνος του: αυτό τον έκανε να ξεχωρίζει.

Στην Ελλάδα, ο Θεός – που καθημερινά επικαλούνταν και προσέτρεχε- έσπασε το καλούπι · στη Βρετανία, με την τεράστια μουσική βιομηχανία, όμοιός του σε όλα (στιλ, εμφάνιση κλπ) ήταν ο Ρόμπι Γουίλιαμς. Στο NBA προσομοίαζε με τον Ντένις Ρόντμαν: όπως ο Αμερικανός μάζευε ριμπάουντ και χρυσά δαχτυλίδια πρωταθλητή με τους Chicago Bulls, έτσι κι ο δημοφιλής καλλιτέχνης συγκέντρωνε πλατινένιους δίσκους στη συλλογή του. Αμέτρητοι θαυμαστές έπιναν νερό (και οινοπνευματώδη ποτά, φυσικά) στο όνομά του και ορκίζονταν πως “Όσο Ζω ΜαΖω”.

Με τα “Όχι και τα........

© Cretalive