Derken Roma’ya taşındık. Oturduğumuz eve yakın meydanda her gün pazarın kurulması beni hayrete düşürmüştü. Sabah erkenden açılır ve 13.00’te saat ayarı gibi toplanırdı. Değişik bir yemek kültürünün ürünleri satılırdı ve o dönemde kancayla tutturulan pazar kantarıyla, ibre yöntemiyle tartım yapılırdı.

Semt pazarlarının kendine özgü bir kimliği, hatta zamanla oluşmuş bir şöhreti vardır. Bizler de bu şöhreti bilir, hangi pazar neyle ünlenmişse, onu almak için yolumuzu oraya düşürürüz. Kimi pazara taze sebze ve otları için gidilir, kimine tekstil tezgahlarındaki uygun fiyatlı ama kullanışlı ürünler için… Bazı pazarlar makyaj malzemeleriyle, bazıları ev aletleri, mutfak eşyaları ya da küçük dekoratif objeleriyle anılır. Alışverişin kendisi kadar, tezgahlar arasında dolaşmak, pazarcıyla iki laf etmek, beklenmedik bir şeyle karşılaşıp almakta bu pazarların asıl mutluluk veren yanıdır. Semt pazarları yalnızca ihtiyaçların değil, küçük mutlulukların da buluşma noktasıdır.

Anlamışsınızdır; semt pazarlarını çok severim. Pazarcılarla sohbet etmeyi de… Milas Salı Pazarı Ege otlarıyla ünlüdür. Teyzelerden alışverişi tercih ederim; çünkü bahçelerinden taze topladıklarını yere sererler. Bilirsiniz ki bu yeşillikler yapay gübresizdir, dolayısıyla hormonsuzdur. Doğa ürünüdür.

Bizim Kıyıkışlacık Köyü’nün Cuma Pazarı küçüktür ama şirindir. Yaz aylarında yazlıkçıların gelmesiyle biraz pahalı olur. Bir de Güllük Perşembe Pazarı vardır. Körfezin öbür yakasında İngiliz ve Rusların uğrak yeridir. Yok yoktur. Örneğin Türkiye’de hiç bulamadığım, rezenenin toprak altında büyüyen ve anason tadında yenen yumrusunu bizim pazarcı Kenan’a sipariş ederim.

Semt pazarları, genellikle yiyecek alışverişi için tercih edilen ve bu........

© CNN Türk