Prašume u Bosni i Hercegovini predstavljaju ključne ekosisteme za očuvanje biodiverziteta, skladištenje ugljika i razumijevanje načina na koji se šume mogu prilagoditi klimatskim promjenama – istakao je profesor Ćemal Višnjić na predavanju koje je održao na Akademiji nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine.

Tema predavanja bila je “Prašume u Bosni i Hercegovini – ključni ekosistemi za očuvanje biodiverziteta i adaptaciju šuma na klimatske promjene“, a profesor Višnjić posebno je ukazao na značaj starih stabala i velike količine mrtvog drveta za opstanak brojnih biljnih i životinjskih vrsta, ali i na sve veći pritisak čovjeka na najvrjednije očuvane prašumske ekosisteme u BiH.

Očuvanje biodiverziteta i stabilnosti šumskih ekosistema, naglasio je, prioritetni su zadaci šumarske nauke i struke.

Prašume su, prema njegovim riječima, najveći rezervoari ugljika u području srednje Evrope, dok količina mrtvog drveta u njima predstavlja jedan od ključnih elemenata za opstanak mnogobrojnih vrsta, među kojima su i rijetke i ugrožene vrste koje se nalaze na crvenim listama.

– Mi kad govorimo o prašumama, samo kao pojmu, onda su to šume nedirnute od strane čovjeka. Dakle, mnogi ljudi, pa čak i naučnici, pogrešno tumače taj termin, šta znači prašuma. Kod onih koji razmišljaju da je to šuma koja je stara nekoliko hiljada godina, do onih koji misle da je to neka stara šuma u kojoj će se izgubiti – kazao je Višnjić u razgovoru za Fenu.

Pojasnio je da je prašuma prevod njemačke riječi “urwald“, odnosno prastara šuma, ali da to ne znači da su sva stabla u njoj stara stotinama ili hiljadama godina.

– Ona je onoliko stara koliko su stabla u njoj, odnosno vrste drveća koje žive u njoj, stare, odnosno koliko je njihov životni vijek. Ako uzmemo u obzir da naše vrste drveća ovdje dožive 500 do 600 godina, onda prašuma i ne može biti starija, jer nakon toga te vrste propadaju, javlja se nova vegetacija, mlada, sastavljena od........

© BUKA Magazin