HomeAlle artikelenMijn GemeenteOpinieNACGeldAutoWonenGezondVan de lezer

De coronapandemie? Speelde ik écht mee in die film?

Is het écht alweer zes jaar geleden dat er een hardnekkig hoestende stagiair rondliep op onze redactie? Niemand die serieus aannam dat deze jonge vrouw corona zou hebben. Als ik me goed herinner lachte een huisarts dat zelfs weg.

Al snel moest niemand meer lachen om zo’n vraag. De eerste besmetting in Nederland werd vrijdag precies zes jaar geleden vastgesteld. Mijn moeder zou haar 80ste verjaardag de week erna vieren, iets wat heel belangrijk voor haar was.

Gelukkig kon dat feestje nog nét doorgaan, voordat we onszelf op advies van de overheid opsloten om het besmettingsgevaar te verminderen. De slechte film die pandemie heet, was begonnen.

Ik begon in die tijd aan een nieuwe baan binnen ons concern, met collega’s van wie ik de meesten alleen online kende. Mijn vriend werd online aangenomen bij een nieuw bedrijf, waar hij pas na een half jaar écht binnenkwam.

De mensen die ik sprak, zaten verstopt in een beeldscherm. Als ik op pad kon voor een reportage of een interview, was dat feest. „Liever online”, klonk het vaak. Overleggen met collega’s werden wandelingen, om niet helemaal afgesneden te zijn van elkaar.

Dat was je reinste survival

Thuis hielden we ons braaf aan de vele regels, omdat we ook niet wisten wat wijsheid was. Soms rekten we ze een klein beetje op. Een nog thuiswonende puber mocht een tuinbijeenkomst houden met meer dan één persoon.

Dat was je........

© BN DeStem