Bir çevreci olarak beni en çok düşündüren meselelerden biri, çevre bilincini neden çoğunlukla yetişkinlere öğretmeye çalıştığımızdır(!) Oysa asıl belirleyici dönem çocukluktur. Nihayetinde ağaç yaşken eğilir. Alışkanlıklar ve değerler bu yaşlarda şekillenir. Bugün doğayı korumayı öğrenmeyen bir çocuk, yarın sürdürülebilirlik farkındalığı olan bir yetişkin nasıl olabilir? Bu nedenle çevre eğitimi bir seçenek değil, erken yaşta başlaması gereken bir zorunluluktur.

Okullarda verilen çevre eğitimi çoğunlukla teoride kalır. Çocuklara geri dönüşüm anlatılır, ancak pratikte nasıl uygulanacağı pek gösterilmez. Oysa çocuklar yaşayarak öğrenir. Sınıflarda kağıt, pet, alüminyum ve organik atıkların ayrıldığı sistemlerin kurulması, her öğrencinin sırayla “çevre sorumlusu” olması, haftalık atık miktarlarının görselleştirilmesi gibi uygulamalar çocukların sürece interaktif olarak katılımını sağlar. Bu tür deneyimsel öğrenme yöntemleri, çevre bilincini soyut bir kavram olmaktan çıkarıp günlük hayatın parçası haline getirir.

Ayrıştırma kutuları ise çoğu zaman maalesef yanlış anlaşılan bir araçtır. Birçok okulda bu kutular bulunmasına rağmen ya doğru kullanılmaz ya da tamamen işlevsiz kalır. Sorun kutuların varlığı değil, bu sistemlerin davranışa dönüşmemesidir. Çocukların anlayabileceği........

© Bizim TV