Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.

Ahmet Ümit ile yeni kitabı Roma’nın Beş Günü’nü, kurgusundaki entelektüel katilleri, Başkomiser Nevzat’ın bir sonraki durağını ve Türkiye’nin içinden geçtiği ağır siyasi ile ekonomik süreç hakkındaki görüşlerini konuştuk.

Son romanınız olan “Roma’nın Beş Günü – Bir Yıldız Karasu Kitabı”nı yazma fikri nasıl doğdu?  

Romanlarımda Anadolu'daki uygarlıkları ve kültürleri anlatmayı çok seviyorum. Hititler, Antik Yunan, Osmanlı gibi derin bir hazinenin içinde yaşıyoruz. İlk kez Türkiye dışında bir şehri Kar Kokusu’nda, Moskova’da yazmıştım. Sonra “Neden başka başkentleri anlatmayalım?” dedim ve Kayıp Tanrılar Ülkesi’nde Berlin’i anlattım. Şimdi ise Roma’yı anlatıyorum. Çünkü Roma’daki en önemli şehirler İtalya’da değil; İstanbul, Antakya, Efes gibi bizim ülkemizde yer alıyor. Anadolu çok önemli bir Roma eyaletiydi.

Anadolu kültürünün bu tarihsel derinliği ve kaynak olması bize ne söylüyor?  

Bunları sadece genel kültür olsun diye değil, bugünü anlamak ve kendimizi tanımak için bilmemiz lazım. Bu topraklara Persler, Büyük İskender, Romalılar geldi ama burada hep yerel bir Anadolu halkı vardı. Hititlerin Fırtına Tanrısı Teşuk ile Antik Yunan’daki Zeus arasındaki bağ ortadadır. Nemrut Dağı’ndaki heykeller dikilirken Batı’da henüz devletler yoktu. Bu büyük kültüre sahip çıkmak evrensel değerlere sahip çıkmaktır ve kimliğimize zarar vermez.

Kitap, Roma’nın kuruluşuna dair törensel nitelikte bir cinayetle başlıyor. Romanın kurgusunda insanlara bir şey anlatmak için dikkat çekici bir kapı açmanız gerekir. Tiber Nehrinde giden siyah bir kayık ve tüy kadar bile kılı kalmamış iki cesetle başladığınızda okur "Burada ne oluyor?" diye merak eder. Dikkati çekmek için cinayet müthiş bir araçtır. O kapıdan içeri girdikten sonra anlatmak istediğiniz tarihi, sosyolojiyi ve insan psikolojisini işleyebilirsiniz.

Kitabın karakteri Yıldız Karasu’dan ve anlatının arka planından bahseder misiniz? 

Yıldız Karasu, anne ve babası politik göçmen olan, Berlin’de doğmuş bir polis. Kendini koruma güdüsüyle polis olmayı seçmiş. Oryantalist yaklaşımların aksine, Berlin’de olayları yönlendiren dominant bir karakter. Süper kahraman değil, insani zaafları ve hataları olan gerçekçi bir insan. Zaten bir eser kusursuzsa çöp olur; insan da tamamlanmamış bir mahlûktur.

Eserlerinizde tarihi ve cinayeti harmanlarken insan doğasına dair neyi vurgulamak istiyorsunuz?  

Edebiyatın bir görevi varsa o da insanı........

© Birgün