Son günlerde medyada Gülistan Doku’nun öyküsüne dair haberlerin yarattığı dehşet duygusu, herhalde benzer sayısız deneyimlere dair hatıraları da harekete geçirmiştir. Zira ve ne yazık ki Dersim’in kahırlı coğrafyası bu toplumsal dehşetin sayılamayacak kadar örneğine tanıklık etmiştir. Hemen hepsinde devletin verdiği ‘yetkiyi’, bir iktidar ve sindirme aracı olarak kullanan ‘kamu görevlileri’ vardır. Gülistan Doku, onların gerçekleştirdiği bu kıyım serisinin kaçıncı örneğidir, bilmiyoruz.

‘Kayıp’ diye sunulan bu cinayete dair soruşturmada, dönemin Tunceli Valisi’nin adı geçtiğinde muhatap kaldığım bir vak’ayı hatırladım. 2019 yılı yerel seçimlerinden bir kaç hafta sonraydı. Dersim’deydim. O dönem Danışma Kurulu üyesi olduğum ve adı ‘Dersim’ olan müzenin son hazırlıklarıyla meşguldük. Şimdi karışık işleri deşifre olan şehrin Valisini ilk kez o zaman, aralarında müze görevlilerinin de bulunduğu 15-20 kişilik bir ortamda görmüştüm. Valilik makamı sanki bir kıraathane gibiydi. Kendisi sürekli konuşuyor ve dinleyenlerden genellikle ‘onay’ alıyordu. Nedendir bilinmez ama konu seçilmiş Belediye Başkanı Fatih Maçoğlu idi. Vali, o an orada olmayan Maçoğlu’na açıkça küfür edince ben de tepki göstermiştim. Herkesin “Elbette Sayın Valim” dediği bir ortamda, benim tepkim ile ortam gerilmiş, gözlerimin içine bakarak “Terörle iltisaki olanları tespit ettiğimiz yerde indiriyoruz, artık öyle yargı mahkeme yok” diye........

© Birgün