Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.

1950’li yıllardaki siyasal değişimi esas alarak toplumsal-ekonomik ve kültürel kurum ve ortamları analiz etmek, bu ülkenin akademik yazınında sanki bir alışkanlık gibidir. Bu durum genellikle 1950’li yıllarda inşa edilen politikaların, önceki dönemlerden radikal biçimde farklılaştığı yönündeki ortak kabule dayanır. Oysa iki dönem arasında pek çok temel politikada kopukluklardan çok, süreklilikler baskındır. Osmanlı’dan beri devam eden ve Cumhuriyet döneminde yeniden kurulan geleneksel “Alevifobik” siyaset de bunun bir örneğidir ve muhafazakâr partilerde de aynen devam etmiştir. DP bu siyasetin ilk görünür olduğu muhafazakâr mecradır.

1925’te Tekke ve Zaviyeler Kanunu ile kurumsallaşan ve Dersim kırımı ile doruğuna ulaşan Cumhuriyet dönemi politikalarından çok çekmiş olan Aleviler, 1950 yılında yapılan seçimlerde siyasal tercihlerini muhafazakârların ilk/yeni örgütü Demokrat Parti lehine yapmış; bu partiyi, ‘belki bir umut’ diye desteklemişlerdi. Ne var ki DP, bu desteği kabul etmekte dahi tereddüt göstermişti. CHP’de Bingöl ve Tunceli milletvekili olmuş ve 50’li yıllarda DP’ye geçmiş Parti Müfettişi Necmeddin Sahir Sılan’ın bir raporu bu duruma dair oldukça çarpıcı veri ve bilgiler sunuyor.

***

20 Ağustos 1952 tarihli ‘Erzincan İli Parti Teşkilatımızın Durumu’........

© Birgün