Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.

Kentin yoksul mahallelerinde çocukların, gençlerin nasıl çetelerin pençesine düştüğünü, uyuşturucu mafyasının elemanı olduğunu görüyoruz. Eğitimle hayatını daha iyi hale getiremeyeceğini kabullenmiş gençlik o yoksul mahallelerde çaresizce kendine çıkış yolu arıyor. Bir başına ve yalnız. Hep böyle miydi? Bu soruya en güzel yanıtı Su Yayınları’ndan çıkan ‘Biz Devrimci Çocuklardık” kitabında buldum. Metrobüsle Yanından geçip gittiğimiz Sefaköy, eskiden bambaşka bir yermiş. Sibel Köklü, 12 Eylül ile üzerine sünger çekilmek istenen geçmişi ilmik ilmik çözüp ortaya çıkarmaya çalışmış.

Daha önce polisiye türde kitaplar yazan Köklü’nün ortaya koyduğu aslında bir semtin yazılmamış tarihi. Çoğunluğu Balkan göçmeni olan aileler, bölgedeki çok sayıda fabrika, o fabrikalarda çalışan işçiler, hakları için yaptıkları mücadeleler, grevler, üniversite öğrencileri ve sonsuz bir dayanışma. O dönem bir gecekondu bölgesi olan semtte 1977-1980 arası yaşanan süreci gözlerimizin önüne seriyor. Ben sordum, Sibel Köklü yanıtladı.

Bir anma töreninden yola çıkarak karar vermişsin bu kitabı hazırlamaya. O anmada seni etkileyen ne oldu?

Küçükçekmece Sefaköy’de 80 öncesi siyasal ve sendikal mücadelede yer almış ve hayatını kaybetmiş devrimci gençler için düzenlenen bir anma törenine katıldım. O gençlerin ölümlerinin üzerinden yarım asra yakın bir süre geçmiş ama o mahallede yaşayanlar, orada doğup büyümüş sonradan başka yerlere taşınmış olanlar, ölen gençlerin yakınları, arkadaşları ve komşuları onları unutmamış. Her yıl orada bir araya gelip onları anıyorlar. Anmaya katılan insanlarla sohbet ettiğimde onların hikâyelerinin dar bir çevrede kalmaması, anlatılması gerektiğine karar verdim.

50 sene öncesinde orada devrimci sendika mücadelesi vermiş, mahallelerde iş yerlerinde örgütlenmiş insanların olduğu bir topluluk ile tanıştım. Bu röportaj kitabını hazırlamaya karar vermeme yol açan itici güç bu oldu.

Bölgede işçilerin sendikalarda örgütlenmesi, hakları için mücadele etmesi ve bunun yaygınlaşmasında en kritik noktalar neler olmuş sence?

Burada tüm hareketlere işçilerin öncülük ettiğini gördüm. İşçinin kendisinin özne olduğu bir hareket var. Aynı mahallede yaşıyor, aynı fabrikada........

© Birgün