Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.

Mesleğimiz için en çok kullandığımız cümledir; “Gazeteci sesini duyuramayanının sesidir.” Biz de yıllarca sesini duyuramayanın sesi olmaya çalıştık. Kimi zaman ihmaller zincirinde yitirdiği evladı için adalet peşine düşenlerin, kimi zaman evladının bir tek kemiği de kalsa ona ulaşmak için çırpınanların, koca bir apartmanın birkaç saniyede yerle bir olmasıyla tüm ailesini kaybedenlerin, maaşını istediği için işten atılan işçilerin. Böyle uzayıp gider liste. Ve bu listede gazetecinin taraf olacağı tek yer güçlünün değil güçsüzün yanıdır. En azından biz böyle öğrendik. Ama sanki iş kendimize gelince cimri olduk hep. Haklarımızı ve taleplerimizi çok dile getirmedik.

Şimdi ise yaşadıklarımız öyle görmezden gelinecek, üstünden atlanılacak gibi değil. İşte tam da bu yüzden “Artık nefes alamıyoruz” diyerek 24 Ekim Cumartesi günü onlarca kentte sokağa çıktık. Üstelik yalnız da değildik.

İstanbul Kadıköy’deki buluşma Boğa Heykeli’nde başladı.  Saatinden önce gelmeye başladı gazeteciler buluşma noktasına. O andan itibaren açıklamanın sonuna dek sık sık “Aaaa” nidalarıyla nicedir birbirini görmeyen gazetecilerin kucaklaşmasına tanık olduk. Neredeyse 40 yıl önce mesleğe birlikte başladığım, 20 yıldır görmediğim meslektaşlarım vardı yürüyüşte. Yaşı 50’yi 60’ı 70’i aşmışlar da oradaydı, henüz işin başında 90’lar ve 2000’lerde doğan genç gazeteciler. Ve benim işe başladığım yıllarda oranı yüzde 15-20 civarında olan kadın gazetecilerin çokluğu, yan yana gelince ortaya koydukları enerji göze çarpıyordu.

Cağaloğlu’ndan basının çıkışı sonrası dört bir yana dağılmanın getirdiği bir araya gelme güçlüğünü ve bunun yarattığı kaybı bir kez daha gördüm.

YAN YANA GELİNCE

Yürüyüş daha başlamadan Kadıköy’de sıradan bir Ekim........

© Birgün