Ninelerimiz, büyücü soyundandır. Çocukluğumuzun bilgesi ve masal anlatıcılarıdır. Onlardan sözlü gelenekle çok şey öğreniriz. Hayal dünyamızı genişletirler. Dünyanın neresine giderseniz gidin, bu böyledir.

Domenico Starnone’nin Milanolu Kız’ı büyükanne anlatılarıyla inşa edilen, yaşam ve ölüm arasında derinlikli bir sorgulama yaptıran bir kitap. Romanın başkarakteri, aynı zamanda anlatıcısıdır. İsmi yoktur. Sen, ben, herkestir. İsteyen kendini onun yerine koyabilir.

MİTOLOJİDEN BESLENMEK

Ben anlatımı yapan yazar, mitolojiden yola çıkar. Orpheus’un Eurydike’yi kurtarmaya gitmesi gibi ölüm çukurunu bulmak üzere yola çıkan bir çocuktur:

“Bir kız arkadaşım yoktu, ancak sevgilim olabilecek bir kız için ben de hamamböceklerini, kokarcaları, sıçanları ve sivrifareleri büyüleyip toprağın altını üstüne çıkarmaya çalışırdım.”(1)

Anlatıcı kendini ıstırap dolu gizliden bir şair olarak görür. Her şey mart ayında bir pazar günü başlar. Milanolu Kız adını taktığı komşusuna, evinin balkonunda bale yapan bir kıza âşık olur: “Güneşin parladığı cama yansıyor küçük silueti ne kadar da güzeldi, kollar başının üzerinde, sıçrayışlarında cüretkâr, ölüme karşı öylesine savunmasız. Düşerse kendimi boşluğa atmaya hazır, beni açıkça görebileceği şekilde dışarıya sarktım.”(2)

AKLINI BAŞINDA TUTYERALTINA DÜŞME!

Anlatıcının büyükannesi, ona Napoli hikâyeleri ve masalları anlatır. Bunlardan biri ölüler çukuru ile ilgilidir. O andan itibaren, ölümü düşünmeye başlar. Bu konuda büyükannesine sık sık sorular sorar. Babaannesinin öğüdü, aklını hep başında tutması, kazara yeraltına düşmeden bu hayatta kalmanın yolunu bulmasıdır.

Büyükbabasından örnek verir. O, usta bir duvarcı ve inşaatçıdır. Fakat çok fazla çalıştığı için bir gün yorgunluktan dolayı yukarıdan aşağıya düşer ve hayatını kaybeder. Büyükannesi kocasına olan tüm sevgisini şimdi küçük torununa vermektedir. Babaannesine göre o, gecenin........

© Aydınlık