Başlangıçta, tüm canlı varlıklar, tek bir “lanetle” yaratılmışlar veya ortaya çıkmışlardı. O lanet de “her canlının ölümü tadacağı” konusundaki “ilahi” yargıydı. Ama insanoğlu tüm bu yaratıklar arasında, çifte kavrulmuş lokum misali, sanki biri yetmez gibi, iki adet lanet ile var edilmiş veya var olmuş tek canlı olarak, binlerce yıldır bu iki lanetin sonuçlarını yaşıyor gibi görünmekte. İnsanoğlunun ölümlü olması konusundaki birinci lanetin tepesinde, ikinci katman olarak, bir de bu “ölümlülüğü hiç tartışmasız şekilde bilmesi” laneti oturtulmuş, ne de olsa.

Ormanlar kralı aslan da ölümlüdür. Ama ölümlü olduğunu hiç bilmez, düşünmez, ona göre davranmaz, ölümüne atlayabilir bir timsahın üzerine. O devasa yapılı filler de aynı şekilde ölümlüdür ama ne ölümlü olduğunu, ne de o koca gövdesi ile sonsuza kadar yaşayacağını aklından bile geçirmez.

Yani sözün kısası, diğer canlılar aleminde, belli ölçüde bir mantıklılık ve düzenlilik hakimdir diyebiliriz. Aynen bizler gibi, farkında olmadan ve kendilerine danışılmadan doğup dünyaya gelirler, ölümlülüklerini bilemeden hayat kavgası sürdürüp, bu alemi terk ederler. Yani onların hayat seyahatlerinde, yine de bir mantık ve bir masumiyet mevcut sayılır.

KEFENİN CEBİ OLSA NE OLUR Kİ?

Ya biz? O neandertallerden birkaç gram daha büyük beyni ile, sanki “dünya benim için yaratıldı” tarzında bir hayat yaşamayı becermeye çalışan bizler? Ölümlülüğümüzü bildiğimiz halde, sanki bu fani aleme kazık çakmışçasına, nefes almadan koşturan bizler? Sürekli olarak, para-pul konusu geçtiğinde “kefenin cebi yok canım” lafını, sanki 1970’lerdeki gençliğimizin “tek yol devrim” sloganıymış gibi, içi bomboş tekrar eden bizler?

Adem ve Havva ile başlayan insanın hayat yolculuğu, onların cennetten kovulması ile, gelmiş geçmiş tüm insanlığın birer Havva ve Adem olması ile mi sonuçlanmış gibi acaba? Baksanıza hemen hiçbirimiz, biraz sakinleşip, derin bir nefes alıp, nereden gelip-nereye gittiğimize........

© Aydınlık