Bazı kareler vardır,

gördüğünüz anda zihninize mıh gibi saplanır.

Unutamazsınız bir türlü.

Tıpkı küçük bir çocuğun

sizi Allah’a şikayet edeceğim dediği o anlar.

Bir haberdir ekranlarda görünen

ama içinize işler.

Yüreğinize saplanır bir sızı.

İsteseniz de çıkmaz artık.

Ne kadar yazsanız

ne kadar anlatsanız az

küçücük bir çocuğun

hiç hak etmediği çok büyük bir acıya direnişidir çünkü.

Bu kadar hızlı mı büyümeliydi

o dört yaşındaki masum bebek?

Yaşıtlarından bazıları oyuncaklar arasında şımarırken,

o ise kötülüğün, savaşın, acıların

tarifini anlatıyordu bir ambulans içinde

bu vebal hepinizindir diyerek.

Dünya döndükçe,

insanlık var oldukça

silinmesi mümkün olmayan

bir utanç olacaktır o çocuğun masum yakarışı.

İşte dünden beri yine bir kare.

Tanıdık Acı

Öyle tanıdık bir acı ki.

Öyle bilindik bir karanlık ki.

Bu kez dost ülke Venezuela’dan.

Bir kadın.

Bir enkazın

yıkılan betonların arasında.

Eline yüzüne gri tozlar bulaştığından mıdır?

Yoksa ülkesinin üzerine çöken acının katran........

© Aydınlık