Γράφει η Βασιλική Μπέσιου, Εμπειρογνώμονας σε θέματα Ανθεκτικότητας και Προσαρμογής στην Κλιματική Αλλαγή / Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΙΚΤΥΟΥ για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Κάθε καλοκαίρι, το νερό επιστρέφει στη δημόσια συζήτηση με τον πιο προβλέψιμο τρόπο: όταν αρχίζει να λείπει. Όταν πέφτει η στάθμη των ταμιευτήρων, όταν ένα νησί αναζητά έκτακτη λύση, όταν οι αγρότες ανησυχούν για την άρδευση, όταν οι δήμοι προσπαθούν να καλύψουν βιαστικά την αυξημένη ζήτηση.

Και όμως, το νερό δεν λείπει ξαφνικά.

Η λειψυδρία δεν εμφανίζεται από τη μία μέρα στην άλλη. Χτίζεται αργά και σταθερά, μέσα από γηρασμένες υποδομές, μεγάλες απώλειες στα δίκτυα, υπεράντληση, αδύναμη παρακολούθηση, αποσπασματικές παρεμβάσεις, άνιση χωρική κατανομή πόρων και αναγκών, αλλά και αυξανόμενη πίεση από την κλιματική αλλαγή, τον τουρισμό και την άρδευση.

Στο ΔΙΚΤΥΟ για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, αυτό ήταν το σημείο εκκίνησης που μας οδήγησε στην εκπόνηση της μελέτης που παρουσιάστηκε και συζητήθηκε τη Δευτέρα 22 Ιουνίου.

Στόχος μας ήταν να ανοίξουμε μια συζήτηση για τη λειψυδρία όχι ως εποχική ενόχληση ή ως έκτακτη δυσλειτουργία, αλλά ως μια διαρκή και κρίσιμη πρόκληση δημόσιας πολιτικής. Όχι ως ζήτημα μόνο περιβαλλοντικό ή τεχνικό, αλλά ως ζήτημα θεσμικής ικανότητας: μπορεί το κράτος να προβλέπει, να μετρά, να συντονίζει, να εφαρμόζει και να λογοδοτεί;

Στην πραγματικότητα, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο αν θα έχουμε αρκετό νερό. Είναι αν θα έχουμε αρκετό σχέδιο — και αν αυτό το σχέδιο θα μπορεί να εφαρμοστεί αποδοτικά και αποτελεσματικά.

Γι’ αυτό επιλέξαμε να μιλήσουμε για υδατική ανθεκτικότητα. Η λέξη «ανθεκτικότητα» χρησιμοποιείται συχνά και κινδυνεύει να ακούγεται γενική. Στην πραγματικότητα, όμως, έχει πολύ πρακτικό περιεχόμενο. Και στην περίπτωση του νερού σημαίνει να μπορούμε να προβλέψουμε........

© Athens Voice