Η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, τη νύχτα της 20ής προς την 21η Αυγούστου 1968, υπήρξε κάτι περισσότερο από τη στρατιωτική συντριβή της Άνοιξης της Πράγας. Αποκάλυψε μια σταθερή αρχή της σοβιετικής πολιτικής, η οποία επιβιώνει σήμερα στον πυρήνα του πουτινικού αναθεωρητισμού: οι χώρες γύρω από τη Μόσχα διαθέτουν κυριαρχία υπό όρους, ελευθερία υπό επιτήρηση και εθνική υπόσταση μέσα στα όρια που χαράζει το Κρεμλίνο.

Το μεταρρυθμιστικό εγχείρημα του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ επιχείρησε να συνδυάσει τον σοσιαλισμό με την ελευθερία του λόγου, τη χαλάρωση της λογοκρισίας και τον περιορισμό της κομματικής αυθαιρεσίας. Ο «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» αποτελούσε υπαρξιακή απειλή για τη σοβιετική ηγεσία. Μια πιο ελεύθερη Τσεχοσλοβακία θα αποκάλυπτε ότι τα καθεστώτα του ανατολικού μπλοκ επιβίωναν χάρη στον καταναγκασμό, στον φόβο και στην παρουσία των σοβιετικών όπλων.

Τα στρατεύματα του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατέλαβαν τη χώρα και εγκαινίασαν τη λεγόμενη «ομαλοποίηση»: λογοκρισία, διώξεις, πολιτικές εκκαθαρίσεις και αποκατάσταση της κομματικής πειθαρχίας. Η λέξη λειτούργησε ως ευφημισμός της υποταγής. Η κανονικότητα της Μόσχας σήμαινε κοινωνίες σιωπηλές, κυβερνήσεις πειθαρχημένες και........

© Athens Voice