Η ιδρυτική εκδήλωση του νέου πολιτικού φορέα του Αλέξη Τσίπρα επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ως μια μεγάλη πολιτική επανεκκίνηση. Το σκηνικό ήταν προσεκτικά σκηνοθετημένο: χαμηλοί τόνοι, αισθητική «ευρωπαϊκού προοδευτισμού», αναφορές σε δημοκρατία, θεσμούς, κοινωνική δικαιοσύνη και μια εμφανής προσπάθεια να εμφανιστεί ο πρώην πρωθυπουργός ως ώριμος, θεσμικός και πολιτικά μεταμορφωμένος. Σαν να επιχειρείται μια συνολική αποσύνδεση από το πολιτικό παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ και μια μετάβαση σε κάτι πιο «ευρωπαϊκό», πιο σοσιαλδημοκρατικό και πιο συμβατό με τη νέα πολιτική πραγματικότητα.

Μόνο που το βασικό πρόβλημα του φαινομένου Τσίπρα δεν ήταν ποτέ αισθητικό ή επικοινωνιακό. Δεν ήταν το λογότυπο, ούτε οι φωνές των πλατειών, ούτε η υπερβολή της ρητορικής της προηγούμενης δεκαετίας. Το πρόβλημα βρισκόταν πολύ βαθύτερα, στον ίδιο τον πολιτικό πυρήνα μιας κουλτούρας που οικοδομήθηκε πάνω στην εύκολη καταγγελία, στον αντισυστημισμό, στην στρατηγική ό,τι να 'ναι, χωρίς σχέδιο, στην ηθική ανωτερότητα χωρίς αυτογνωσία και στην ψευδαίσθηση ότι σύνθετες γεωπολιτικές και οικονομικές κρίσεις μπορούν να λυθούν με πολιτική θεατρικότητα, συνθήματα και επικοινωνιακή ένταση.

Και ίσως τίποτε δεν αποκάλυψε περισσότερο αυτή την αδυναμία υπέρβασης του παρελθόντος από την ίδια την επιλογή της ονομασίας του νέου κόμματος: ΕΛΑΣ — Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Μια επιλογή........

© Athens Voice