Εμφατικά χαραγμένο στη συλλογική μνήμη οποιουδήποτε Έλληνα άνω των 45 παραμένει το αλήστου μνήμης, εμβληματικό σύνθημα «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα», που είχε απευθύνει προς τον υπουργό Οικονομικών του ο εν αποδρομή πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου το (μακρινό) 1989, γράφοντας έτσι τον επίλογο, αλλά ακούσια τιτλοφορώντας κιόλας μια ανέμελη, ανέφελη, αλλά διόλου αναμάρτητη δεκαετία.

Πλουσιοπάροχες κοινοτικές επιδοτήσεις (ονόματι Μ.Ο.Π. και πακέτα Ντελόρ Ι και ΙΙ), που προορίζονταν για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού μας μοντέλου και την ανανέωση των υποδομών μας, κατέληξαν να γίνουν γυαλιστερές μερσεντές σταθευμένες έξω από (κατά Βαγγέλη Γιαννόπουλο) «πολιτιστικά κέντρα» όπου ίπταντο πανέρια γεμάτα με άνθη, παχυλά εφάπαξ, πρόωρες συντάξεις «μητέρων ανηλίκων» (λες και θα μπορούσε ποτέ παιδί να γεννηθεί ενήλιξ!), «άγαμων θυγατέρων πτεράρχων» και (αγέννητων στην Κατοχή) «αντιστασιακών», καθώς και μαζικοί, ρουσφετολογικοί, αντιπαραγωγικοί διορισμοί «πρασινοφρουρών».

Αυτές και άλλες πολλές ασύδοτες σπατάλες εκμαύλισαν το δημόσιο βίο, καταδικάζοντάς τον έκτοτε να περιστρέφεται γύρω από έναν φαύλο κύκλο παροχολογίας από τον οποίο δεν καταφέραμε ποτέ να ανακάμψουμε οικονομικά, πολιτικά, ηθικά και, κυριότερα, από πλευράς νοοτροπίας και πολιτικής κουλτούρας.

(Αν-) «Άξιοι» συνεχιστές

Έκτοτε το παράδειγμα εκείνης της αβελτηρίας και της στρεβλότητας όχι........

© Athens Voice