Στο όνομα ποιας Δύσnς;
Με τον Νίτσε δεν είχα ποτέ πάρε δώσε. Τον έβρισκα πολύ στριφνό για τα γούστα μου. Όπως όλοι, ωστόσο, υποκύπτω στα τόσο γνωστά αποφθέγματά του. Ένα από τα πιο επιτυχημένα χρησιμοποιεί ο Μαρκ Μαζάουερ σε μια παρουσίαση βιβλίου του δικού μας Γιώργου Βαρουξάκη «The West: The History of an Idea», σύμφωνα με το οποίο «μόνο αυτό που δεν έχει ιστορία ορίζεται». Κι αν έχει ιστορία η Δύση...
Έχει γίνει κάτι σαν διανοητική επιδημία, κυρίως από ακροδεξιούς πολιτικούς και σχολιαστές, να μιλούν για τον κίνδυνο που απειλεί τον δυτικό πολιτισμό. Η κυβέρνηση Τραμπ αναφέρεται σε «πολιτισμική εξαφάνιση» που απειλεί την Ευρώπη. Το ίδιο πάνω κάτω επαναλαμβάνει και ο Πούτιν, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε ηθική και πολιτισμική παρακμή. Ήδη αυτό μας βάζει σε σκέψεις. Ποιον ακριβώς πολιτισμό υπερασπίζεται ο καθένας τους; Τι κοινό έχουμε με τον Τραμπ ή τον Πούτιν;
Εννοείται πως το ερώτημα είναι γενικότερο. Τι ακριβώς μπορεί να εννοεί όποιος επικαλείται τον δυτικό πολιτισμό και τις δυτικές αξίες; Η απάντηση μπορεί να φαίνεται αυτονόητη όταν, για παράδειγμα, κάποιοι αντιπαραθέτουν την ανεκτικότητα των δυτικών κοινωνιών με τον σκοταδισμό των μουλάδων. Ξέρουμε με ποιους είμαστε. Βέβαια, στην παράδοση της Δύσης........
