Όποιος/α έχει παρακολουθήσει το «The Boys», την αμερικανική τηλεοπτική σειρά δράσης, μαύρης κωμωδίας και πολιτικής σάτιρας που πρόσφατα έριξε τίτλους τέλους με την πέμπτη σεζόν, σίγουρα θα «πιάστηκε» στα δίχτυα ενός πολυσυζητημένου στην pop κουλτούρα παραλληλισμού (που από την τέταρτη σεζόν γίνεται σχεδόν ωμά ξεκάθαρος και τον οποίο δεν αρνείται ούτε ο δημιουργός και showrunner της σειράς, Eric Kripke) ανάμεσα στον Homelander, τον βασικότερο «κακό» χαρακτήρα του σεναρίου, και τον Ντόναλντ Τραμπ.

Σε έναν κόσμο, όπου οι υπερήρωες είναι διάσημοι όσο οι σταρ του κινηματογράφου και ισχυροί όσο οι άνθρωποι του μεγάλου κεφαλαίου και της πολιτικής, οι περισσότεροι δεν είναι στην πραγματικότητα αλτρουιστές και καλοκάγαθοι, αποδομώντας τον παραδοσιακό μύθο με τον οποίο μεγαλώσαμε μέσα από κόμικς, κινούμενα σχέδια και ταινίες. Αντίθετα, κάνουν κατάχρηση της δύναμής τους υπό την προστασία μίας πανίσχυρης εταιρείας («Vought International»), η οποία ωραιοποιεί την εικόνα, προπαγανδίζει τα συμφέροντα και μεθοδεύει την ενίσχυση της δημόσιας επιρροής τους. Απέναντί τους βρίσκονται οι «The Boys», μία ομάδα απλών ανθρώπων-αντιηρώων που προσπαθούν να αποκαλύψουν στον κόσμο την αλήθεια σχετικά με τους σκοτεινούς σκοπούς και τη διεφθαρμένη τους υπόσταση.

Στις πρώτες σεζόν, η σειρά πραγματεύεται έννοιες που απασχολούν γενικά τη δημόσια σφαίρα, όπως η ψυχοπαθής ωραιοπάθεια και ο ναρκισσισμός των ηγετών, η χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης, ο λαϊκισμός και η προπαγάνδα, όμως χωρίς έντονους πολιτικούς συσχετισμούς και σαφείς αναφορές που θα μπορούσαν να συνδεθούν ευθέως με συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα ή να εξισωθούν με δεδομένες καταστάσεις. Εξάλλου, η σειρά ήταν εξαρχής εμπνευσμένη από διάφορες μορφές αυταρχικής και λαϊκίστικης εξουσίας και μόνο στην πορεία άρχισε να ενσωματώνει πιο εμφανή στοιχεία της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής ζωής, με αποτέλεσμα οι συνδέσεις με τον βασικότερο εκπρόσωπό της, τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και το γενικότερο πολιτικό κλίμα στις ΗΠΑ την περίοδο μετά το 2020, να είναι από ένα σημείο κι έπειτα εύλογες και αναπόφευκτες.

Εθνικολαϊκιστική συνθηματολογία (America First, MAGA), κρίση μεγαλείου και αίσθηση ανωτερότητας, σύνδρομο παραμονής στην εξουσία, διχαστική/εξτρεμιστική ρητορική και πόλωση (διαχωρισμός φίλων και εχθρών, επινόηση αντιπάλων, η έννοια του απειλητικού «ξένου»), επιχειρηματική προσέγγιση της εξουσίας (η αγάπη για το brand name και για τα υψηλά ποσοστά δημοφιλίας), μεσσιανισμός και προσωποκεντρική ηγεσία (η αγιοποιημένη προσωπικότητα του σωτήρα του έθνους υπερισχύει των θεσμών, δεν αμφισβητείται και έχει το ακαταδίωκτο), υιοθέτηση θεωριών........

© Athens Voice