Τριάντα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων, η συζήτηση δεν αφορά μόνο ένα ιστορικό επεισόδιο ελληνοτουρκικής έντασης. Αφορά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο ένα κράτος μεσαίου μεγέθους, σε μια ευαίσθητη γεωγραφική ζώνη, διαχειρίζεται την ισχύ, τις συμμαχίες, τις αβεβαιότητες και –κυρίως– τις εσωτερικές πιέσεις. Τα Ίμια αποτέλεσαν μια στιγμή όπου η πολιτική της ευθύνης συγκρούστηκε με τη λογική της εντύπωσης. Και αυτή η σύγκρουση παραμένει επίκαιρη.

Η κρίση ανέδειξε πρώτα απ’ όλα μια θεμελιώδη αλήθεια της γεωπολιτικής: τα κράτη δεν κινούνται σε πεδίο ηθικών διακηρύξεων αλλά σε πεδίο συσχετισμών ισχύος. Η έννοια της αποτροπής δεν είναι αφηρημένη· είναι λειτουργική. Προϋποθέτει επιχειρησιακή ετοιμότητα, σαφή πολιτική κατεύθυνση, ικανότητα ελέγχου της κλιμάκωσης και διπλωματική κινητοποίηση. Όταν αυτά δεν είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα, δημιουργούνται περιθώρια αμφισβήτησης. Και σε τέτοιες ζώνες ασάφειας, η ένταση μπορεί να κλιμακωθεί ταχύτατα.

Σε αυτό το περιβάλλον, η στάση........

© Athens Voice