Με ένα θριαμβευτικό 45,3%, μιά άνετη πλειοψηφία, με τον Κώστα Καραμανλή «φρέσκο» πρωθυπουργό, κυρίαρχο στο κόμμα του, που υποσχόταν την επανίδρυση του κράτους αλλά και με μιά αξιοσημείωτη ανοχή απο την Αριστερά της εποχής που τον έβλεπε μάλλον με συμπάθεια. Και φυσικά με κοινοτικό χρήμα να ρέει αφειδώς, με μιά υποδειγματική Ολυμπιάδα που απογείωσε τη χώρα διεθνώς, με την κατάκτηση ενός Euro που προσέδωσε εθνική αυτοπεποίθηση, με μιά κοινωνία που έπλεε σε πελάγη ευτυχίας-αλλά δυστυχώς και αμεριμνησίας- το αξέχαστο καλοκαίρι του 2004.

Και 5,5 χρόνια μετά τι; Μιά επι της ουσίας απόδραση με πρόωρες εκλογές - που ηταν οι δεύτερες πρόωρες μετα τις αχρείαστες του 2007 - ένα υπερφορτωμένο, δυσκίνητο και αντιπαραγωγικό δημόσιο, ένα δυσβάσταχτο χρέος, ένα θηριώδες έλλειμμα και τη χώρα να οδεύει στα βράχια χωρίς ελπίδα να αποφύγει το ναυάγιο.

Δεν φταίει προφανώς μόνο ο Κώστας Καραμανλής για όλα τα δεινά της χώρας που την οδήγησαν στην πτώχευση. Οι ρίζες του κακού βρίσκονταν ήδη στην οκταετία του Ανδρέα Παπανδρέου όταν χρέος........

© Athens Voice