Πραγματικά πιστεύω ότι έχουμε λίγες Νομικές Σχολές στην Ελλάδα. Σήμερα λειτουργούν μόλις τρία δημόσια πανεπιστημιακά τμήματα Νομικής: στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στην Κομοτηνή. Θεωρώ ότι είναι λάθος που όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν δημιουργηθεί περισσότερες Νομικές Σχολές. Και το λέω αυτό ανεξάρτητα από τη συζήτηση υπέρ ή κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων, η οποία δεν αποτελεί αντικείμενο αυτού του άρθρου.

Η συζήτηση για τον αριθμό των Νομικών Σχολών έχει πολλές φορές συνδεθεί με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα έχει ήδη πολλούς και άνεργους δικηγόρους και ότι περισσότεροι απόφοιτοι θα δυσκολεύονταν να βρουν επαγγελματική διέξοδο. Ακόμη όμως και αν δεχθούμε αυτή την ανησυχία, δεν καταλαβαίνω γιατί η λύση θα πρέπει να είναι ο περιορισμός της πρόσβασης στις νομικές σπουδές. Μα είναι δυνατόν να κλείνουμε την πόρτα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης για να ρυθμίσουμε την αγορά εργασίας;

Αν η εκάστοτε κυβέρνηση θεωρούσε ότι η αύξηση των αποφοίτων θα δημιουργούσε πρόβλημα στη δικηγορική αγορά, θα μπορούσε να αναζητήσει άλλους τρόπους ρύθμισης της πρόσβασης στη μάχιμη δικηγορία. Δεν θεωρώ σωστό να περιορίζεται η δυνατότητα ενός νέου ανθρώπου να εντρυφήσει σε έναν επιστημονικό κλάδο, επειδή ενδέχεται αργότερα να μην μπορέσει να εργαστεί στο επάγγελμα που παραδοσιακά συνδέεται με αυτό. Γιατί, πολύ απλά, Νομική δεν σημαίνει μόνο δικηγορία.

Ένας απόφοιτος Νομικής μπορεί να εργαστεί στη δημόσια διοίκηση, στις επιχειρήσεις, στις τράπεζες, στους διεθνείς οργανισμούς, στη δημοσιογραφία, στη διοίκηση οργανισμών και σε πολλούς ακόμη τομείς. Το πτυχίο δεν είναι μια επαγγελματική άδεια. Αυτήν τη δίνει ο εκάστοτε σύλλογος δικηγόρων. Δηλαδή, η αξία ενός πτυχίου δεν εξαντλείται στις εξειδικευμένες γνώσεις που πιστοποιεί, παρά έγκειται κυρίως στην καλλιέργεια ενός συγκεκριμένου τρόπου σκέψης, μιας μεθόδου ανάλυσης, κρίσης και προσέγγισης ενός........

© Athens Voice