Επιτέλους, Αύγουστος. Ο μήνας που αδειάζει αισθητά η μεγαλούπολη. Μπορεί η εποχή του καλοκαιριού τυπικά να διαρκεί τρεις μήνες (ουσιαστικά στην Ελλάδα πάνω από πέντε, λόγω της έντονης και παρατεταμένης ζέστης, που πιάνει από Μάιο και βαστά μέχρι Σεπτέμβριο) και κάποιοι να προτιμούν για τις διακοπές τους τον λιγότερο δημοφιλή Ιούνιο (σχολικός μήνας, γαρ) και τον αυξητικά προσφιλή Ιούλιο, αλλά –κακά τα ψέματα– τα «μπάνια του λαού» και η πολυμελής «φυλή» των κλασικών αδειούχων είναι έννοιες που παραδοσιακά έχουν ταυτιστεί με τον τελευταίο μήνα της Παναγιάς και των μποφοριασμένων μελτεμιών.

Αναμενόμενα, το κόστος των διακοπών τον Αύγουστο, ειδικά το πρώτο εικοσαήμερο, κάνει ξέφρενο limit-up, οι οικονομικές προσφορές των φθηνών ταξιδιωτικών πακέτων σχεδόν εξαφανίζονται από την αγορά, οι κρατήσεις στους ταξιδιωτικούς προορισμούς είναι απαραίτητες μέχρι και για ξαπλώστρες της τελευταίας σειράς ή και για τραπέζι σε σουβλατζίδικο. Όμως, σε πείσμα της τρομακτικής ακρίβειας, του ακραίου συνωστισμού στα μέσα μετακίνησης και της αγχώδους κοσμοσυρροής, τα αυγουστιάτικα εκδρομικά κύματα των Ελλήνων ανταγωνίζονται σε ένταση και παλμό ακόμα και τα ξακουστά surf waves της Praia do Norte στη Ναζαρέ της Πορτογαλίας.

Βέβαια, εκεί που παλαιότερα ο Αύγουστος σήμαινε τελετουργικά σχεδόν ερημοποίηση των αστικών κέντρων, τα  τελευταία χρόνια μένει πίσω περισσότερος κόσμος. Το δίχως άλλο, η δύσκολη οικονομική κατάσταση έχει επηρεάσει τα μάλα τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και εκεί που αναμφίβολα μια ενεργή ομάδα πολιτών συνεχίζει σήμερα να ταξιδεύει και, ίσως, να αυξάνει τις σχετικές δαπάνες της, μια άλλη ομάδα πολιτών αποκλείονται από την απόλαυση της ταξιδιωτικής κατανάλωσης υπό το αντικειμενικό βάρος σημαντικών οικονομικών περιορισμών και κοινωνικών ανισοτήτων.

Πέρα απ’ αυτή την αξεπέραστη κατάσταση, μήπως είμαστε πλέον μαζεμένοι και τόσο πολλοί, που δύσκολα αδειάζουν οι πόλεις; Μήπως έχουν αυξηθεί τόσο οι δουλειές και οι ευθύνες, που έχει λιγοστέψει επικίνδυνα ο ελεύθερος........

© Athens Voice