Στην εξωτερική πολιτική υπάρχει μια σχολή σκέψης που θα μπορούσε να ονομαστεί Ζήκος ο Μπακαλόγατος ή «κρατάτε με, θα τον δείρω». Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι η άσκηση κριτικής σε κάθε απόπειρα προσέγγισης με την Τουρκία, η οποία χαρακτηρίζεται ως μειοδοτική. Εννοείται πως ανθεί από τη θέση της αντιπολίτευσης. Γιατί, όταν πολιτικοί αυτής της αντίληψης βρεθούν στην εξουσία, κάνουν την πάπια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Κώστας Καραμανλής, κουμπάρος του Ερντογάν, αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς. Εκτός κυβέρνησης ανακηρύσσει την ΑΟΖ, ως πρωθυπουργός σφύριζε αδιάφορα.

Αυτή τη σχολή σκέψης ανέλαβε να υποστηρίξει θεωρητικά στο τελευταίο βιβλίο του «Ελλάδα και Τουρκία: 50 ερωτήματα και απαντήσεις» ο καθηγητής στο Πάντειο, βουλευτής της ΝΔ και πρώην υφυπουργός Άγγελος Συρίγος. Η βασική του θέση είναι ότι η Ελλάδα γενικώς χάνει. Με «σταδιακές υποχωρήσεις», γράφει, «το Αιγαίο μεταβλήθηκε σε μια πελώρια γκρίζα ζώνη αμφισβητήσεων», ενώ η Τουρκία «έχει εν τοις πράγμασι φιλανδοποιήσει μερικώς την ελληνική εξωτερική πολιτική».

Για να αντιστραφεί η κατάσταση, η πρόταση Συρίγου είναι να εγκαταλείψουμε το δόγμα ότι η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα και να προχωρήσουμε σε σταδιακή άσκηση των δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο. Σε αυτά περιλαμβάνεται η ανακήρυξη της ΑΟΖ, η θέσπιση αλιευτικής ζώνης 12 μιλίων, η δημιουργία ενεργειακών διαδρόμων με ηλεκτρικά καλώδια από Αφρική και Μ. Ανατολή αλλά και πρωτοβουλίες για τα χωρικά........

© Athens Voice