«Έχουμε τόσα προβλήματα στη Γη: ακρίβεια, φτώχεια, ανισότητες και ασχολούμαστε με αποστολές, όπως αυτή του Artemis στη Σελήνη» ακούγεται συχνά. Είναι σαφής η αντιπαράθεση ανάμεσα στη στενή και στη διευρυμένη θεώρηση της προόδου. Η κριτική προς διαστημικές αποστολές όπως το πρόγραμμα Artemis συχνά βασίζεται στην αντίληψη ότι πρόκειται για μια προσπάθεια επίδειξης ισχύος ενός έθνους χωρίς ουσιαστικό όφελος για την κοινωνία. Ωστόσο, αν διαβάσει κανείς τα δεδομένα που θα συλλεχθούν από αυτές τις αποστολές θα καταλάβει το αντίθετο: η εξερεύνηση του διαστήματος δεν αποτελεί μια σπάταλη προσπάθεια φυγής από τη Γη, αλλά επένδυση με τελικό αποδέκτη την ανθρωπότητα.

Η αποστολή Artemis έχει επίσης ιστορική σημασία, καθώς σηματοδοτεί την πρώτη επανδρωμένη πτήση γύρω από τη Σελήνη μετά το 1972. Το πλήρωμα, αποτελούμενο από τους Ριντ Γουάισμαν, Βίκτορ Γκλόβερ, Κριστίνα Κοχ και Τζέρεμι Χάνσεν, ταξίδεψε σε απόσταση άνω των 406.000 χιλιομέτρων από τη Γη, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ανθρώπινο ρεκόρ. Και όμως κάποιοι αμφισβητούν την αναγκαιότητα και τη σημασία των αποστολών αυτών. Ίσως δεν θεωρούν θετικές τις τεχνολογίες που αναπτύσσονται, από τα ενεργειακά συστήματα έως την ιατρική παρακολούθηση σε διαφορετικά περιβάλλοντα, παρότι βρίσκουν άμεσες εφαρμογές στην καθημερινότητα.

Η εξερεύνηση του διαστήματος λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στη γνώση, στην τεχνολογία και στην οικονομική ανάπτυξη. Το Artemis δεν αντιπαρατίθεται στην κοινωνική πολιτική. Αντιθέτως, αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής βιώσιμης προόδου. Γιατί όμως επανέρχεται συχνά αυτό το γνώριμο επιχείρημα στον δημόσιο διάλογο; Ίσως επειδή το επιχείρημα «να κοιτάξουμε την κοινωνική πολιτική» φέρει το κύρος του ηθικού και την επίφαση της ευαισθησίας.

Ωστόσο, πρόκειται για ένα ψευδές δίλημμα, το οποίο παραβλέπει τόσο τον τρόπο κατανομής των δημόσιων δαπανών όσο και τα πραγματικά οφέλη της διαστημικής έρευνας για την οικονομία και την κοινωνία.

Το επιχείρημα βασίζεται σε μια........

© Athens Voice