Η πιο δύσκολη απόφαση σε έναν πόλεμο δεν είναι η έναρξή του, αλλά ο τερματισμός του. Ιδίως όταν έχει ήδη καταστεί σαφές ότι δεν υπάρχει καθαρή νίκη. Τότε, η σύγκρουση παύει να υπηρετεί έναν στρατηγικό στόχο και μετατρέπεται σε πολιτικό μηχανισμό διαχείρισης της ήττας. Κάπου σε αυτό το σημείο φαίνεται να βρίσκεται σήμερα η αμερικανική πολιτική απέναντι στο Ιράν — σε ένα μεταίχμιο όπου η συνέχιση του πολέμου εξηγείται λιγότερο από τη λογική της ισχύος και περισσότερο από τη λογική της εικόνας. Και ακριβώς αυτή η μετάβαση είναι που φέρνει αναπόφευκτα στη μνήμη την πολιτική του Ρίτσαρντ Νίξον στο Βιετνάμ.

Όπως επισημαίνεται και στο πρόσφατο άρθρο του The Guardian, η επιμονή της Ουάσιγκτον δεν εξηγείται πλέον από σαφείς στρατιωτικούς στόχους, αλλά από την ανάγκη αποφυγής μιας πολιτικής ήττας. Η σύγκριση με τον Νίξον δεν αφορά μόνο την ιστορική αναλογία, αλλά μια κοινή πολιτική λογική: την παράταση μιας σύγκρουσης προκειμένου να ελεγχθεί ο τρόπος με τον οποίο θα κλείσει.

Ο Νίξον, μιλώντας για «έντιμη ειρήνη», δεν αναζητούσε πραγματικά μια λύση που θα άλλαζε την έκβαση του πολέμου. Αναζητούσε χρόνο. Το περίφημο «decent interval» δεν ήταν παρά μια προσπάθεια να αποσυνδεθεί χρονικά η αμερικανική αποχώρηση από την........

© Athens Voice