Hospitality.net’te Anton Aristov imzasıyla yayımlanan ve çocukların tarihî otellerle kurabilecekleri ilişkiyi ele alan çalışma tam da bu noktada düşündürücü bir kapı açıyor. Aristov, otelin tarihini, mimarisini ve hikâyelerini çocukların keşfedebileceği bir deneyime dönüştürmeyi öneriyor. Çocuk tarihî bir binada yalnızca konaklamıyor; merdivenleri, tabloları, bahçeyi, mimari ayrıntıları ve geçmişte orada yaşamış insanların hikâyelerini keşfediyor.

Böyle bakıldığında otel artık yalnızca konaklanan bir bina olmaktan çıkıyor.

Bir hatıraya dönüşüyor.

Hotel Adlon üzerine yaptığım araştırmalar sırasında bunun ne kadar önemli olduğunu yeniden düşündüm.

Adlon’un eski fotoğraflarına bakıyoruz. Görkemli salonları kadar banyoları da bugün bile şaşırtıcı derecede şık. Mutfak ve servis düzenini araştırıyoruz. Yiyeceklerin saklandığı dönemin soğutma dolaplarının fotoğrafına ulaşıyoruz. Gastronomisini, odalarını, asansörlerini ve teknik altyapısını inceliyoruz.Bir süre sonra fark ediyorsunuz ki Adlon’un büyüklüğü yalnızca ünlü insanların orada konaklamasından kaynaklanmıyor.

Adlon, açıldığı günden itibaren “Palas Hotel” anlayışından vazgeçmemiş bir otelcilik kültürünü temsil ediyor. Klasik otelcilik, gastronomi, servis ve teknik yenilik burada aynı sistemin parçaları olmuş. Bu nedenle Adlon yalnızca Berlin’in ünlü otellerinden biri değil; kuşaklar boyunca sektör için bir okul niteliği taşımış.

Belki de bu yüzden dünyada Adlon gibi üzerine akademik çalışmalar, kitaplar, romanlar ve anılar yazılan; filmlere ve belgesellere konu olan otel sayısı çok az.Çünkü bazı otellerin tarihi vardır.

Bazı oteller ise tarihin parçasıdır.

Fakat Aristov’un yaklaşımı bize bunun da ötesinde bir şey söylüyor: Tarih, yalnızca geçmişi anlatmak için kullanılmamalı. Yeni hatıralar yaratmak için de kullanılmalı.

Bir çocuğun tarihî bir........

© Antalya Son Haber