Cem Karaca hakkında yıllardır anlatılan bir hikâye vardır. Gerçek midir, şehir efsanesi midir bilmiyorum. Ama doğruysa da güzeldir, değilse de doğru olduğu için güzeldir.

Rivayete göre Karaca, yeni albümünü çıkardıktan sonra mahallesindeki bakkala uğrar. Bakkal gülümseyerek, "Cem Abi, artık bana da bir albüm imzalayıp hediye edersin." der.

Karaca da hiç bozuntuya vermeden cevaplar:

"Olur. Sen de bana bir kangal sucuk, yarım kilo pastırma hazırla. Üzerine de imzanı atarsın."

Bakkalın keyfi kaçar.

Çünkü sucuk satmak iştir.

Ama albüm... O nedense hediye edilebilir bir şeydir.

İşte fotoğrafçının hikâyesi de tam burada başlıyor.

Foto muhabiri olduğumu öğrenen insanların büyük kısmı, ilk beş dakika içinde mutlaka şu cümleyi kuruyor.

"Abi, bir ara benim de fotoğraflarımı çekelim."

İkinci cümle ise neredeyse hiç değişmiyor:

"Senin için zaten iki dakikalık iş."

Fotoğrafçılar arasında bunun uluslararası bir hastalık olduğuna inanıyorum. Dünyanın neresine giderseniz gidin, deklanşöre bastığınız anda çevrenizde mutlaka "Bana da iki kare..." diyen biri beliriyor.

Üstelik bunu söyleyenler sadece akrabalar değil.

Gazeteci arkadaşımız.

Hatta bazen daha önce hiç tanımadığınız biri.

Sanki fotoğraf makinesini boynunuza taktığınız an görünmez bir tabela beliriyor:

"Ücretsiz Portre Çekilir."

Hayatım boyunca kaç kez "Abi bir fotoğrafımı çeksene." cümlesini duydum?

Ama sanırım bununla Guinness Rekorlar Kitabı'na başvurabilirim.

Çünkü foto muhabirleri için bu cümle, doktorların "Şuram ağrıyor." cümlesi kadar tanıdıktır.

Doktor arkadaşınız varsa sofrada tansiyon ölçülür.

Avukat arkadaşınız varsa miras konuşulur.

Psikolog arkadaşınız varsa çocukluk travmaları anlatılır.

Fotoğrafçı arkadaşınız varsa herkes bir anda model olur.

İşin ilginç tarafı şu.

"Zaten beş dakikalık muayene."

"Şu dilekçeyi arkadaşlık hatırına yazıver."

"Bugün makası boşuna açmışken beni de aradan çıkar."

"Eti tartma, göz kararı ver."

"Zaten ekmek çıkmış, bir tane de bana ücretsiz........

© Anayurt