Birkaç gün önce, Gazze’de bir çadır kampında çekilmiş kısa bir videoya denk gelip izledim sosyal medyada. Birkaç çocuk; yaşları üç, bilemediniz dört. Buldukları paslı bir metal parçasını sedye yapmışlar. Üzerine bezden bir bebek koymuş, küçük elleriyle onu taşıyorlar. Oynadıkları oyun, cenaze kaldırma oyunu… O an bedenimi ruhumu adeta felce uğratan bu görüntüler karşısında elbette her söz yetersiz. Yine de mevzu üzerine bir şeyler karalamakta fayda görüyorum. Çocukların oyunu, yetişkinlerin kurduğu dünyanın dürüst bir aynasıdır. Çocuklar gördüğünü tekrar eder; korktuğunu oyuna çevirir, anlamlandıramadığını taklit eder. Gazze’de çocukların gördüğü hayat, ölümün gündelikleştiği bir hayat. Enkaz, cenaze, yas, açlık ve göç onların kelime dağarcığına biz yetişkinlerin utancı olarak yerleşmiş durumda.UNICEF’in 3 Şubat 2026’ya kadar derlediği verilere göre Gazze’de en az 21 bin 289 çocuk öldürüldü, 44 bin 500 çocuk yaralandı. Save the Children ise 2026’nın ilk üç ayında Batı Şeria’da yerleşimci şiddeti nedeniyle 685 çocuğun evinden edildiğini belirtiyor. Bu iki veri bile yaşananların yalnızca savaşın sıcak cephesiyle sınırlı olmadığını anlatmaya yetiyor. Çocuklar hem bombaların altında hem de evlerinden, okullarından,........

© Anayurt