Fotoğrafa baktım, kitaba baktım ve sonrasında çok geçmeden kendimi Burgazada vapurunda buldum. Yolda tabii ki ondan bazı hikâyeler okudum. Onu, evinde ziyaret etmeye gidiyordum. 

Yıllardır o kitabın arasında bekleyen fotoğrafı bulmak, bana tuhaf ama güzel bir tesadüf gibi geldi. Belki de onlarla yapıyordum bu yolculuğu, kim bilir?

Ev, her zaman özel bir alan olmuştur benim için. Kapısını herkese açmak istemediğim, ancak benim için özel insanlarla paylaştığım bir alan… Bu yüzden Sait Faik Abasıyanık Müzesi’ne girdiğimde bir müzeyi geziyor gibi değil de bir yazarın mahremiyetine misafir olmuşum gibi hissettim. Odalarında dolaştım, eşyalarına baktım. En uzun süreyi mektuplara ayrılmış bölümde geçirdim. Yıllar önce yazılan mektupları okumak garip bir yakınlık hissi verdi. Sonra ben de ona bir mektup yazdım ve saklama kutusuna attım. Ona yaşadığım küçük tesadüfü anlattım, annemle anneannemin birlikte çekildiği fotoğrafı, o fotoğrafın beni nasıl vapura bindirip evine kadar getirdiğini… En sonuna da şunu ekledim: Belki bir yerlerde karşılaşırız. Uzay boşluğunda, bir........

© Analiz