Geçtiğimiz bir buçuk yılda meydana gelen gelişmeler üç grubu da zayıflattı. Üç grupta da iç mücadeleler ve gruplaşmalar olsa da Mesut Barzani ve Bafel Talabani örgütlerine hakimler. Aynı tespiti Öcalan için yapamayız. Bu zaaf PKK ve türevlerinin en büyük problemi.

KDP geleneksel olarak Türkiye, ABD ve İsrail’e, KYB İran ve Rusya’ya yakındır. PKK için, yapılanması gereği ‘’şu devlete yakındır’’ denemez. PKK’nın dört ülkede faaliyet gösteren alt örgütleri var. Bu örgütler konjonktüre göre birbirlerine düşman ülkelerle iş birliği yapabilirler. Örneğin PKK’nın Suriye kolu PYD ABD ve İsrail’le iş birliği yaparken, İran kolu PJAK İran’la iş birliği yapabilir. Veya yine konjonktüre göre PJAK bazen İsrail’le bazen İran’la yakınlaşabilir. Böyle durumlarda genelde örgütün üst yöneticileri değiştirilir. Hangi ülkeyle iş birliği yapılıyorsa başa, o ülkeyle irtibatlı kanat getirilir.

KDP milliyetçi, KYB ve PKK sosyalisttir. KDP’ de bağımsızlık eğilimi yüksekken KYB Irak’ın bütünlüğünden yanadır. KDP ve PKK Kürtlerin yaşadığı dört ülkede örgütlüyken, KYB sadece Irak’ta etkili. 

Suriye’de ordunun PYD’ ye karşı askeri operasyonu başladığında, Terörsüz Türkiye süreci başlamıştı. Türkiye ile Barzani’nin ilişkileri çok iyi, PKK’lı teröristleri himaye eden Talabani’nin ilişkileri berbattı. 

Öcalan, entegrasyonu desteklemesine ve olacakları önceden ifade etmesine rağmen örgütüne tam manasıyla söz geçiremedi ve Suriye’de düzen silah zoruyla sağlandı. PYD devrimden hemen sonra yaptığı anlaşmaya uysaydı bugünküne göre çok daha fazla kazanımı olacaktı. Ama savaştılar ve sanılandan çok daha zayıf oldukları ortaya çıkınca........

© Analiz