Pandemi döneminde 2021 yılında annemi kaybetmiştik. 1 Nisan  günüydü vefat ettiğinde. Coronadan değil; alzhemier’den kaybetmiştik. Çok zor bir hastalık. Tedavisi de yok. Her şeyi unutan annem bizleri bile tanıyamaz hale gelmişti. Sonunda yatağa bağımlı hale düşmüştü. Ardından da 1 Nisan sabahı göçüp gitti dünyadan. Pandemi nedeniyle memleketimiz Burdur’un Bağsaray köyüne bile götürememiştik. Kurşunlu mezarlığında yakın akrabalarımızın katıldığı törenle sessiz sedasız yolcu etmiştik kendisini. O gün annemin yanındaki boş mezar yerini satın alan babam “vefat edince beni de burada toprağa verin” demişti. Babamı da geçtiğimiz 30 Eylülün ilk saatlerinde tedavi gördüğü Antalya şehir hastanesinde kaybettik. Kendisi 92 yaşındaydı. Geçen yıla kadar temel ihtiyaçlarını hiç zorlanmadan kendisi karşılıyordu. Hatta kamyonet bile kullanıyordu. Ama son aylarda sağlığı bozulmaya başlamıştı. Nitekim geçtiğimiz Eylül ayında durumu ağırlaşınca şehir hastanesinde tedavi altına alınmıştı. Ardından da 30 Eylül gecesi çoklu organ yetmezliği sonucu kaldırıldığı yoğun bakımda hayata veda etti.  Ölmeden 2 gün önce beraberdik. Bir daha da görüşemedik. Kendisine dahiliye servisinde refakatçi olarak eşlik ediyordum. 28 Eylül pazar gecesi üzerime kalın bir giysi  almak için babamın yanından kısa süreliğine ayrılıp Konyaaltı’ndaki evime gitmiştim. Dönüşte........

© Akdeniz Gerçek