Galiba insan bir anda değişmiyor. 

Bir sabah uyanıp, “Tamam. Artık bitti.” demiyor kimse. 

Ben en azından öyle olmadığını düşünüyorum.

 Sanki önce insanın içinden bir şey yoruluyor. 

Eskiden uzun uzun anlattığı şeyleri, bir noktadan sonra kısa geçmeye başlıyor mesela. 

Çünkü bazı şeyleri tekrar tekrar açıklamak... insanın iç sesini yoruyor. 

Bunu son zamanlarda daha çok düşünür oldum. 

İnsan neden birine hâlâ yakın hissedip, aynı anda çok uzak hissedebilir diye. 

Net bir kopuş da yok. 

Hatta bazen küçücük temaslar devam ediyor. 

Bir story görüntülenmesi... 

Ansızın gelen minicik bir işaret... 

Tam “galiba........

© Akdeniz Gerçek