Yağmur başladığında insanlar kaçışır.Adımlar hızlanır, yüzler gerilir, aynı cümle düşer dudaklardan:“Şimdi mi ya?”

Çünkü yağmur, benim için bir eksiklik değil; bir hatırlatmadır.

Dünya yavaşlar.Şehir susar.Ve insan ilk kez kendi sesini duyar.

Pluviofil derler ya, yağmuru seven insan…Ama mesele sevmek değil.

Mesele, yağmurun altında kalabilmek.

Islanmayı, dağılmayı, kontrolü kaybetmeyi kabul edebilmek.Çünkü bazı şeyler ancak çözülünce yerine oturur.

Herkes güneşi........

© Akdeniz Gerçek