Gökyüzüne bakıp derin bir nefes aldığınızda içinizde açılan o genişlik hissi var ya…

Biz ona “mavi” diyoruz.

Denize baktığımızda içimizin biraz yavaşlamasına, uzaklara bakınca sanki kendimizden biraz uzaklaşıp kendimize biraz daha yaklaşmamıza da aynı rengi yakıştırıyoruz.

Ne kadar kolay söylüyoruz değil mi?

Sanki başından beri adı buydu. Sanki biri dünyanın kuruluş toplantısında ayağa kalkıp, “Gökyüzüne mavi diyelim, itirazı olan?” demiş de herkes kabul etmiş gibi.

Oysa renklerin adları da insanlar gibi sonradan bulunmuş şeyler.

Mavi de onlardan biri.

Hatta bazı anlatılara göre mavi, dillerde sahneye biraz geç çıkan renklerden. Gökyüzü oradaydı. Deniz oradaydı. Uzak dağların o maviye çalan gölgesi oradaydı.

Ama insan bir şeyi görmekle yetinmiyor çoğu zaman.

Adını koymak istiyor.

Çünkü adını koyduğu şeyi biraz daha anladığını sanıyor.

İşte asıl mesele de burada başlıyor.

Bir şeye isim vermek, onu gerçekten anlamak mı?Yoksa sadece onu zihnimizde daha düzenli bir yere koymak mı?

Mesela Homeros’un eserlerinde denizden “şarap renkli” diye söz edildiği çok anlatılır.

İlk duyunca insanın aklı........

© Akdeniz Gerçek