Geçen gün ilginç bir sohbetin içindeydim.

Konu birinden açıldı.

Daha ilk cümlede yaptığı bir davranış konuşulurken, ikinci cümlede çocukluğuna geçildi.

“Çok zor şeyler yaşamış.”

“Kimse onu gerçekten sevmemiş.”

Fark ettim ki artık birini anlatırken önce geçmişini anlatıyoruz.

Çünkü bir insanı hemen mahkûm etmeden önce durup bakabilmek kıymetli.

Herkesin hikâyesinde bizim bilmediğimiz bir oda var.

Kimi zaman o odanın kapısı çocukluğa açılıyor.

Kimi zaman sevilmemiş olmaya.

Kimi zaman da kimsenin duymadığı bir kırılmaya.

Ama eve dönerken aklıma başka bir soru takıldı.

Acaba birini anlamaya çalışırken yaptıklarını sorgulamayı da bırakıyor olabilir miyiz?

Son yıllarda psikoloji hayatımızın tam ortasına yerleşti.

Eskiden adını bile bilmediğimiz birçok kavramı artık günlük sohbetlerde duyuyoruz.

Bunun iyi bir tarafı var.

İnsanlar duygularını konuşabiliyor.

Kendilerini tanımaya çalışıyor.

“Ben neden böyleyim?” sorusu artık ayıp........

© Akdeniz Gerçek