Geçen haftaki yazıda, Türkiye-Sırbistan karşılaştırması yapmış ve orada iki sene evvel Novi Sad tren istasyonunun beton sundurmasının çökmesinin sonucu 16 kişinin ölmesinin kitlesel ve uzun süreli sokak gösterilerine yol açtığını, bu sürecin sonunda iktidar değişimini getirdiğini fakat Türkiye’de son 10-15 senede ona benzer çok vaka olmasına rağmen bunların siyasi hiçbir sonuç doğurmadığını söylemiş, o vakalardan birkaç tanesini de arka arkaya saymıştık. O yazıyla bu yazı arasında geçen bir haftada bu cinayet-kazalara bir yenisi de Aliağa’da eklendi ve HABAŞ Demir-Çelik Fabrikası’nda yaşana patlamada 17 işçi hayatını kaybetti, 3’ü ağır 14 işçi yaralandı. Tabii gene bir şey olmayacak.

Geçen hafta da söylediğimiz gibi bu durumun istisnası 2013’te yaşanan Gezi protestoları oldu. Türkiye'de kitleler ilk defa bu kadar yaygın ve uzun süreli biçimde sokak gösterilerine katıldılar. İlk defa sokak gösterileri siyaseten bir şeyleri değiştirmenin eşiğine geldi. İşin ironik tarafı şu ki bütün bunlara yol açan onlarca insanın öldüğü bir olay da değildi; Gezi Parkı’ndaki ağaçların kesilmeye kalkışılmasıydı.

Türkiye'de bir taban hareketinin, bir halk hareketinin belirleyici, yön verici olma ihtimalinden devletimiz tabii ki hiç hoşlanmadı. (Burada devlet derken hem iktidar ittifakını hem bürokrasiyi, özellikle de güvenlik ve yargı bürokrasisini kastediyorum.) Bu söyleyeceklerim delilleriyle ispat edebileceğim bir şey değil ama bu olgunun devletin “Gezi davası” adı altında yargıladıklarına gösterdiği özel hınç ve gaddarlıkla ilişkisi........

© Agos