Saldırılar arasındaki yürüyüşümüzün sonunda dışardaki güruhun devamının hıncahınç doldurduğu, adına duruşma salonu denen daracık odaya vardık. Tıklım tıkış kalabalığın arasında içeriye girmeyi başarmış, saldırgan grubun arasına sıkışmış üç kişi; Ufuk Uras, Erol Kızılelma ve Hacer Sayman çarptı gözüme.

Sanık müdafileri olarak avukat arkadaşlarımız Yücel Sayman, Hasan Alıcı, Akın Atalay, Sedat Sadioğlu, Fikret İlkiz, Ergin Cinmen, Ayşenur Bahçekapılı, Mebuse Tekay, Tora Pekin, Mustafa Kemal Güngör gelmişlerdi.

Dayanışma için gelen bu arkadaşlardan bir kısmı güç bela içeriye girebildiler ve duruşma başladı. Küçücük bir odada yapılıyor duruşma, müştekiler ve sanıklar arasında hiçbir mesafe kalmamış, savunmasını yapan sanıklar ile müşteki grup iç içe. Avukat arkadaşlarımızdan bazıları muhtemel saldırıları önlemek amacıyla Hrant’ın yanına sokuldular, hâkim de mübaşiri, Hrant ile Kemal Kerinçsiz’in arasında durması için görevlendirdi.

Hrant ve Aydın Engin, savunmalarını yaparken Kemal Kerinçsiz yüksek sesle müdahale etmeye başladı. Defalarca uyarılmasına rağmen bağırmaya ve sataşmaya devam etti. Diğerlerinden rol çalıyor diye düşündüm. Çünkü her sataşmadan sonra taraftarlarına bakıyordu.

Hâkim, defalarca ikaz ettiği halde susmayınca Kerinçsiz’in yüksek sesle müdahale ettiğini ve uyarıldığını geçirdi duruşma tutanağına.

Bir yandan da aklım Arat’ta; “gelebilecek mi, gelirse adliyeye nasıl girecek, onu tanımazlar ama ya tanıyan çıkarsa” diye içim içimi yiyor. Tam bu sırada polislerin arasında Arat’ı gördüm, içeri girmeye çalışıyordu. Arkadaşlara işaret ettim, onu içeri aldılar, babasının yanında durdu, şaşkınlıktan kocaman olmuş gözleriyle babasına sanki “geldim, buradayım, yanındayım” diyordu. Hrant yanında ona yer açtı.

Sorgulardan sonra........

© Agos