Ülkedeki kimi davalardaki yargısal pratiğe, soruşturma, kovuşturma, infaz sistemi uygulamalarına baktığımda sık sık şu soru geliyor aklıma: Darbe dönemlerinde olduğu gibi Anayasa askıya mı alındı?

Zira anayasanın askıya alındığı ilan edilmeksizin toplumun belirli kesimlerinin anayasal hakları, anayasal hükümler askıya alınmış gibi görünüyor. Anayasanın bir hükmü kalmamış gibi.

Giderek artan ölçüde vatandaşlarının önemli bir bölümünü, bir hak ve hukuk öznesi olarak değil, haklarından arındırılmış çıplak bir nefret nesnesi, bir tehdit olarak gören, anayasayı ve yasaları açıkça bizzat ihlal eden bir yargısal pratikle karşı karşıyayız.

Son örnekten başlayayım.

Gezi Parkı davası hükümlülerinden Çiğdem Mater ve Mine Özerden, Bakırköy Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumundan, kendilerine, ailelerine ve avukatlarına herhangi bir bildirim yapılmaksızın bir sabah apar topar İzmir Şakran Cezaevi'ne yollanıverdiler, üstelik bir gerekçe de bildirilmeksizin.

Her gün o kadar çok kişiyi tutukluyorlar ve tutukevlerine yolluyorlar ki, sanırım tutukevlerinde yer kalmadı ve yine sanırım ki önümüzdeki dönemde tutuklamalar hız kesmeden devam edecek, bu nedenle hükümlüleri naklederek gelen tutuklulara, gelecek olanlara yer açıyorlar.

Farz edelim ki bu sevkin gerekçesi budur ama neden kendilerine ya da avukatlarına bir tebligat yapılmadan, ailelerine haber verilmeden bulundukları il sınırlarının kilometrelerce uzağına, gönderildikleri yer bakımından ulaşımın, erişimin zorluklarla dolu olduğu bir cezaevine yollanıyorlar?

Mater'in avukatı Hürrem Sönmez, "Bu insanlar İstanbul'da doğup büyümüş insanlar, aileleri, avukatları burada. Ailelerin ziyaretleri zorlaşacağı gibi kendileri orada cezaevinin ötesinde ayrı bir izolasyon durumu da yaşayacaklar. Devlet vatandaşına kötülük yapmaz diye düşünmek istiyorum, fakat bu yapılan bir kötülük" demiş.

Tamamen........

© Agos