Yağmur sesini severiz, değil mi? Camdan dışarı bakarız, çayımızı yudumlarız, hatta bazen "Ne güzel yağıyor" deriz. Ama o ses bir noktadan sonra değişir. Uğultuya dönüşür. İçinizde bir yer sıkışır. İşte o an, yağmurun romantik hâli biter, gerçek başlar.

İçişleri Bakanı Mustafa Çiftçi'nin açıklamalarına göre İstanbul ve çevre illerde yaşanan sel felaketinde İstanbul'da 5, Kocaeli'de 1 kişi için kayıp ihbarı yapıldı. Toplamda 6 vatandaşımız aranıyor. Bakan Çiftçi, İstanbul'da can kaybının 3 olduğunu, bunlardan birinin elektrik çarpması, ikisinin ise boğulma sonucu hayatını kaybettiğini belirtti. Bu sayıları okurken bir yandan da düşünüyorum: Her rakamın arkasında bir isim, bir hikâye, bir bekleyen var.

Rakamlar bazen bizi yanıltıyor. "3 kişi hayatını kaybetti" cümlesi, bir haber bülteninde on saniyede geçip gidiyor. Ama o üç kişinin annesi, babası, çocuğu, komşusu, arkadaşı... Onlar için zaman duruyor. Bir telefonun çalmasını bekliyorlar belki. Ya da o telefonun bir daha asla o sesle çalmayacağını öğrenmenin ağırlığını taşıyorlar. Kayıp ihbarı yapılan 6 vatandaşımızın yakınları ise bambaşka bir yerde duruyor: Belirsizliğin tam ortasında.

Belirsizlik, insan ruhunun en zor tahammül ettiği şeylerden biri. Psikolojide buna "askıda kalma" hâli diyoruz. Ne yas tutabiliyorsunuz ne umut edebiliyorsunuz. Bir yandan "Belki bulunur" diyorsunuz, diğer yandan içinizdeki ses "Ya bulunamazsa" diye fısıldıyor. Bu iki ses arasında gidip gelmek, en yorgun düşüren şey. O yüzden depremlerde, sellerde, yangınlarda kayıpları olan ailelerin gözlerinde gördüğümüz o ifade hep aynı: Bir yarısı umut, bir yarısı kırık.

Bakan Çiftçi'nin açıklamalarına baktığımızda devletin sahada ciddi bir güç bulundurduğunu görüyoruz. İstanbul'da 46 bin 597 personel, ülke genelinde ise 58 bin 85 personel görev yapıyor. AFAD 1000 gönüllüsünü de sahaya yönlendirmiş.........

© ABC Gazetesi