Bugün 1 Nisan şakası yapmak yok! Zaten şaka yapmak için de istek yok, gönül kırık, zaman yok!

Bahara, ilkyaza merhaba dedik. Yağmurun verimli sevincini yaşıyoruz bir süredir.

Aklımıza ilk gelen Orhan Veli’nin “Nisan” şiiridir değil mi? “İmkansız şey / Şiir yazmak / Aşıksan eğer; / Ve yazmamak, / Aylardan Nisansa.”

Nisan, umudun, sevginin, aşkın, özlemin, yaşama sevincinin buluştuğu özge ay gibi gelir bana. Doğa yeniden yeşertir yaşamı, yapraklar diri bir coşkuyu alkışlar, acar giysileriyle, takılarıyla açar çiçekler. Bir yeniden yekiniştedir dünya.

Tam Nisan baharına, diri yapraklar yeşiline, coşkuya odaklanmışken, umut denen eylemli, verimli gücün kapısını çalmamak olanaksız.

Umut; tepkisiz, etkisiz, edilgen, eylemsiz bir iyimserlik olabilir mi? Elbette olamaz; işlevsel bir çabanın, emeğin ürünüdür çünkü umut.

Umutsuzluk ise hüzünlülükten daha kıyıcı, daha yakıcı bir duyguyu içerir. Umutsuzluk durumu sevinçsizlik, yılgınlık, yaşama küskünlük, isteksizlik, eylemsizlik gibi olumsuzları da peşinden sürükler. Bir bakıma mutsuzluğun kapısını açar umutsuzluk.

TÜİK verilerine göre Türkiye’de her iki kişiden birinin mutsuz olduğu bilgisini görünce şaşırmadım. “Küresel Duygular Barometresi”, dünyanın en az gülümseyen ülkesinin Türkiye olduğunu........

© 9 Eylül Gazetesi