Temmuz kavurucu sıcaklığın, yangının, ateşin, terin, bunalmanın buluşma yeridir hep.

Yazın, sanat, bilim, kültür insanlarımızın yitik ayıdır aynı zamanda.

Muzaffer Tayyip Uslu, Tomris Uyar, Aziz Nesin, Rıfat Ilgaz, Orhan Hançerlioğlu, Behzat Ay, Cevdet Kudret, Ekrem Reşit Rey, Vasfi Mahir Kocatürk, Bilge Karasu, Adalet Ağaoğlu, Esat Mahmut Karakurt, Refik Halit Karay, Bedrettin Cömert, Mehmet Seyda, Suat Derviş, Adnan Yücel, Didem Madak, Duygu Asena…

Temmuzun yitik tarihine işlenmişlerdir.

2 Temmuz 1993 ise unutulmaz bir kıyım tarihidir! 33 yılın acısını taşır günümüze. Sanata, yazına, aydınlanmaya emek vermiş, üretmiş, yapıtlar sunmuş 33 canı…

Bu yangından derin yaralarla, bellek yitimi ile morgda son anda ayak parmaklarına dokunan kalem ucuyla yaşama dönen günümüz öykücülüğünün simge adı Lütfiye Aydın usuma gelir.

Anımsayalım kendi öykü dilinden: “Geriye dönüp bakıyorsun bir an. Darmadağın belleğinin ortasında birkaç tarih duruyor.

2 Temmuz’93, 8 Ağustos ’93, 31 Aralık’94.

Öncelikle birinci ve sonuncu tarihler arasında salınıp duran örselenmiş bedeninde yaralanmış bilincin hep aynı durakta buluşuyor: Kan, yıkım, zorbalık, duyarsızlık, unutkanlık ve içtenliksizlikten oluşan soyut bir durakta.

Sen ‘varoluşun sevincini yaşatır’ diye seversin yıl dönümlerini. Bana göre yavaş çekim bir ölümün, hızla gösterilen en çarpıcı sahneleri:........

© 9 Eylül Gazetesi