“Kentler de düşüncenin ya da rastlantının eseri olduklarını sanırlar hep, ama ne biri ne öteki ayakta tutmaya yeter onların surlarını. Bir kentte hayran kaldığın şey onun yedi ya da yetmiş yedi harikası değil, senin ona sorduğun bir soruya verdiği yanıttır.”

Yukarıdaki alıntı modern dünyanın masal anlatıcısı olarak adlandırılan İtalyan Yazar Italo Calvino’nun Görünmez Kentler adlı kitabında geçer. 1972 yılında yazılan kitabın konusu Kubilay Han ile Gezgin Marco Polo’nun satranç oynarken kurmaca kentlerle ilgili yaptıkları sohbetlerdir. Çok uzun yıllar önce okumama rağmen kitap son günlerde sık sık aklıma düştü.

Üç haftadır İstanbul’dayım. Turist olarak bu kenti gezmekle burada yaşamak arasında dağlar kadar fark var. İstanbul’da yaşarken yaptığım bolca yürümeli uzun gezilerimde de kente o gün gelmiş bir gezgin olduğumu düşünür, her vapurun, her sokağın, müzenin, boğazın, ilk kez geçtiğim sokakların tadını çıkarmaya çalışırdım. Böylece kalabalık, trafik, giderek kimliğinden uzaklaşan semtler ve binaların etkisinden bir nebze uzaklaştığıma inanırdım.

Üç hafta boyunca yürüdüğüm sokaklarda, sokakların kavuştuğu meydanlarda hep aynı soruyu sordum. “Burada yaşayan köpekler nerede?” Ortaköy’de kasabın önünde yatan sarı renkli köpek, refüjdeki yeşil alanda bütün gün uyuyan ama başını okşadığında karnını açan beyaz çomar, meydandaki siyah renkli Paşa, Beşiktaş Çarşı’daki sürmeli gözlü Serseri hiçbiri yoktu. Bir gecede yok olmuşlar yaşadıkları yerlerden. Geldiğimden bu yana hiç havlama sesi duymadım sadece bir köpek gördüm. O da eczanenin önünde yatan yaşlı golden kırmasıydı. Tasmasını kapıya bağlamışlar. Uzun süredir baktıkları bir köpekmiş. Barınağa alınınca çıkarıp sahiplenmişler. Sabah işe birlikte gelip akşam gidiyorlarmış. Eskisi gibi mahalleyi gezip herkesten bir parça yemek tadamıyor ama hiç olmazsa yaşıyor. Son zamanlarını güvende geçirecek. Gözlerim her yerde köpekleri aradı.........

© 9 Eylül Gazetesi