Göcek'te bir bahar akşamında, kızkardeşim Sadike ve Eşi Aydın Taşkın evlerinde Annem Gülsüm (Güssün) ile akşam sohbetindeyiz. 1934 doğumlu, annem yürüyemese de oturabiliyor. Yaşını almış büyüklerimiz konuşmak, özellikle eskilerden sohbet etmek isterler.

Genç ve orta yaştakilerde günümüzden söz açmak isterler. Bu doğaldır. Benim akranım yada bana yakın olanların da televizyonda birer dizileri vardır, zamanı saati gelince ya hep beraber yada tek başlarına diğer odalarda yada mobil telefonlardan dizilerini seyrederler. Dizilerini kaçırmak istemezler.

Yalnızlaşan insanlık. Annemin böyle bir şansı yok. Çünkü gözlerinde katarakt rahatsızlığına bağlı görme zorluğu ve şikayeti olduğu için artık televizyon izleme şansı da yok. 

Annem 1940'lı yıllarda Göcek ilk okuluna gidebilen ender ve şanslı kız çocuklardan biriymiş. O dönemlerde bile kız çocukların okula gitmesi ayıplanırmış. Annem, İkinci Dünya Savaşı'nın son zamanlarında okula başlamış. Savaş ve yoksulluk yıllarının yarattığı bir ortam olmasına karşın okulu başarıyla bitirmiş. Ortaokula devam etmek istemiş. Ancak yoksulluk ve yokluk diz boyu. Çok yoksul bir ailenin 5 çocuğundan biridir. Nasıl göndersinler? Okula devam edememiş olmanın burukluğu........

© 12punto