İnsan beyni savanna için evrimleşti. Küçük gruplar, sınırlı uyaran, yavaş değişim ve doğrudan geri bildirim üzerine kurulu bir çevre için ayarlandı. Tehlike sınırlıydı, ödül nadirdi, dikkat kıymetliydi. Bugün ise aynı beyin algoritmik bir ormanda yaşamaya zorlanıyor. Sınırsız içerik, kesintisiz uyarı, bitmeyen bildirim ve sürekli karşılaştırma içinde.

Savannada bilgi kıttı. Bugün bilgi sonsuz. Savannada tehdit nadirdi. Bugün her an bir kriz, bir felaket, bir tartışma, bir skandal var. Savannada sosyal çevre sınırlıydı. Bugün binlerce insanın hayatına aynı anda bakabiliyoruz ama hiçbirine gerçekten temas edemiyoruz. Bu yüzden yorgunuz. Bu yüzden huzursuzuz. Bu yüzden tatminsiziz.

Bu durum sanayi toplumunun başındaki bir başka kırılmayı hatırlatıyor. Zanaatkar, örneğin bir ayakkabı tamircisi yaptığı işin bütününü görürdü. Ürünün her aşamasına dokunur, emeğiyle kurduğu ilişki anlam üretirdi. Ayakkabı fabrikasında ayakkabıyı pres makinesine yerleştiren işçi ise yalnızca bir parçaya hapsoldu. Ürünün tamamıyla bağı koptu, emeği soyutlaştı, anlamı yitirildi. Kimin için ürettiğini bilmeden binlerce ayakkabının yapımının sadece bir aşamasında........

© 12punto