Merhabalar,

Fikri hür, vicdanı hür, güzel insanlar.

Sanatın aynasından bakmaya devam…

Sanatın aynasından bugün bize görünen,

Anlam yaratmak,

Ah o “anlam”

Yenilir mi? İçilir mi?

İçilirse, bizi sarhoş eder mi?

Etmez mi, eder tabi....

Yalnız bilincinizi değil, hücrelerinize kadar tüm varlığınızı sarhoş eder.

Sarhoş eder ama bu sarhoşluk sizi yıkmaz.

Sizi çelik bir iradenin içinde yeniden doğurur...

Biliyorsunuz bilim açıklar ama açıkladığı şeylere ve açıkladığı şeylerin bağlantısallığında meydana gelen olgulara anlam yaratamaz, yapamaz, çünkü; duygusu yoktur, çünkü Dionysos gibi çoşkun ve esrik değildir. Aksine Nietzsche’nin Tragedyanın Doğuşu Eseri’nde tarif ettiği Apollon gibi saf akıl ve o saf aklın kendini gösterme olanağı bulduğu düzenin aynasıdır. Çünkü düzenli olan Kozmos’un düzenini var eden neden-sonuç ilişkisiyle ilgilenir. Merakı, ilgisi ve ilintisi kozmosun işleyişinin düzenliliğini bir düzen ve bütünlük içinde kavramak ve göstermektir. Tamam bütün çabası açıklamaktır diyoruz ama işte bu açıkladıkları varya işte bu açıkladıkları, onlar öylece bir köşede öylece kalırlar mı sanıyorsunuz. Sanmayınız efendim, sanmayınız yanılırsınız...

Ah bu Dionysos’çular yok mu, coşkun, esrik ve cesur Ademoğulları ve Kızları, işte bunlar gibilerinin ellerine geçmez mi? Geçer efendim, geçer....

Abidin Hoca yine lafı uzattın sadede gel mi diyorsunuz....

Anlam yaratmak sonsuzluğu, sonlu olanda göstermek ve içine fırlatılmış olduğu dünyaya bir cevap verebilmektir. Bunun için tümel olanı tikelleştirir, tikelleştirdiği üzerinden yeniden tümelleştirir. Duyuları aracılığıyla deneyimlediği dış gerçekliği duyumsayıp bilincinde filtre ettikten sonra, doğayla ve evrenle düşünce boyutunda reaksiyona girer ve kendinde, kendi üstüne düşünürde, düşünür. Deneyimlediğim şeyin bir parçası mıyım? Kendisi miyim? Yoksa deneyimlediğim şeyin........

© 12punto